Załączniki

A.0123.11.2025.pdf	SĄD REJONOWY W NOWEJ SOLI ul. Marszałka J. Piłsudskiego 24, 67-100 Nowa Sól Tel. 683558700, e-mail:sekretariat@nowa-sol.sr.gov.pl Nowa Sól, dnia 23 kwietnia 2025 r. Znak sprawy: A.0123.11.2025 Pani Marzena Błaszczyk i Szymon Osowski W odpowiedzi na Państwa wniosek o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do tutejszego Sądu drogą elektroniczną w dniu 4 kwietnia 2025 r. w załączeniu uprzejmie przesyłam zanonimizowane wyroki wydane przez Sąd Rejonowy w Nowej Soli w sprawach z art. 212 § 2 kk wydanych w 2024 roku. Wyrok w sprawie II K 184/22 jest nieprawomocny, natomiast wyrok w sprawie II K 297/22 dotyczy sytuacji, w której oskarżycielem była osoba pełniąca funkcję publiczną- funkcjonariusz Policji. Jednocześnie informuję, iż w tut. Sądzie w 2024 roku nie było spraw, w których oskarżonym był dziennikarz lub redakcja dowolnego medium. Prezes Sądu Rejonowego w Nowej Soli SSO Roman Majer /dokument podpisany podpisem elektronicznym/ Potwierdzam zgodność kopii wydruku z dokumentem elektronicznym: Identyfikator dokumentu 3766.13961.22069 Nazwa dokumentu Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.pdf Tytuł dokumentu Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej Sygnatura dokumentu A.0123.11.2025 Data dokumentu 23.04.2025 Skrót dokumentu 391E3F438AC61CCBC1355E7448CB7A2EFA195644 Wersja dokumentu 1.5 Data podpisu 23.04.2025 07:20:23 Podpisane przez Roman Majer Prezes Rodzaj certyfikatu Certyfikat kwalifikowany podpisu elektronicznego EZD 3.126.23.23. Data wydruku: 23.04.2025 Autor wydruku: Jabłońska-Petrus Magdalena (Stażysta)
II_K_184_22_uzasadnienie_anonimizowane_1.pdf	UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 184/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3– 8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp . Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. T.Cz. w dniu 02 marca 2022 roku w S. pomówił i jednocześnie znieważył M.T.M. będącą Sekretarzem Gminy S. na forum internetowym „(…)” poprzez zamieszczenie w poście zdjęcia z umieszczonym na sklepie napisie „M.M. TO K**** I ZŁODZIEJ” co znieważyło i poniżyło pokrzywdzoną w opinii publicznej oraz naraziło na utratę zaufania, niezbędnego do pełnienia funkcji Sekretarza Gminy S. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty T.Cz. w dniu 2 marca 2022 roku zamieścił na forum internetowym "(…)" post ze zdjęciem ściany sklepu, na którym widniał napis "M.M. TO K**** I ZŁODZIEJ" co znieważyło i poniżyło pokrzywdzoną Marię Teresę Miśkiewicz pełniącą funkcję Sekretarza Gminy S.. Wyjaśnienia oskarżonego T.Cz. 174-175 Zeznania oskarżycielki prywatnej M.M. 2-3, 175- 175v Wydruki postów, zdjęć i artykułów z mediów społecznościowych 4-44 Kopia artykułu Tygodnika R. 82 Wydruki z portalu Facebook 85-90 Wydruk z profilu społecznościowego Tygodnika R. 93, 173 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp . Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 Wyjaśnienia oskarżonego T.Cz. Oskarżony przyznał się do zamieszczenia na forum internetowym zdjęcia ściany z wulgarnym napisem i przyznał, że treść napisu mogła być obraźliwa. Oskarżony wyjaśnił, że zajmował się "oceną" i "krytyką" urzędników i władz Gminy S. na portalach społecznościowych. W tym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego ze względu na to, że były one logiczne i spójne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd nie dał jednak wiary oskarżonemu co do tego, że po prostu zamieścił zdjęcie napisu w celu udzielenia informacji odnośnie tego co dzieje się w S. i jakie panują tam nastroje społeczne. Jak wynika z materiału dowodowego, m.in. działalność internetowa oskarżonego wskazywała na to, że działał chociażby w zamiarze ewentualnym tj. przewidywał możliwość popełnienia czynu (znieważenia i pomówienia pokrzywdzonej) i godząc się z tym rozpowszechniał te treści. W ocenie Sądu nie ma przy tym wątpliwości, ze treści te odnosiły się do M.M.. W S. nie ma innej osoby o takim imieniu i nazwisku i cały kontekst sytuacyjny, w tym właśnie działania oskarżonego potwierdzają, ze to do pokrzywdzonej się odnosiło. Zeznania oskarżycielki prywatnej M.M. Oskarżycielka prywatna M.M. pełniła funkcję sekretarza Gminy S. W zeznaniach udzielonych w trakcie zgłaszania skargi o przestępstwo oraz na rozprawie udzieliła szczegółowych i spójnych informacji dotyczących okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu. Informacje pozwoliły na odtworzenie zachowania przestępnego, ocenę charakteru i skutków obraźliwego napisu oraz jakiej osoby tenże napis dotyczył. Zeznania znajdują wyraźne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, są wiarygodne i logiczne. Sąd dał im wiarę w pełni. Wydruki postów, zdjęć i artykułów z mediów społecznościo wych Wydruki zrzutów ekranu z portalu Facebook, grupy społecznościowej "(…)" oraz strony "S. online". Wydruki przedstawiają przede wszystkim post T.Cz. udostępniający zdjęcie muru z napisem "M.M. TO K**** I ZŁODZIEJ" oraz komentarze oskarżonego pod postem. Ponadto wydruki przedstawiają krytyczne "artykuły" i "felietony" odnoszące się do osób pełniących funkcje urzędnicze w Gminie S. w tym do M.M.. Sąd uznał dowody za pomocne w ustaleniu sytuacji dotyczącej konfliktów w społeczności Gminy S. oraz działalności oskarżonego w mediach społecznościowych. Brak podstaw do kwestionowania. Kopia artykułu Tygodnika R. Artykuł autorstwa świadka M.Sz. w gazecie "R." opisujący zdarzenie dotyczące przedmiotowego napisu i konflikty w społeczności Gminy S. Sąd uznał dowód za pomocny w ustaleniu sytuacji dotyczącej konfliktów w społeczności Gminy S. oraz działalności oskarżonego w mediach społecznościowych. Brak podstaw do kwestionowania. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 Wydruki z portalu Facebook Dowód nie zawierał informacji istotnych w sprawie. Wydruk z profilu społecznościo wego Tygodnika R. Dowód nie zawierał informacji istotnych w sprawie. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 T.Cz. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej. Zgodnie z przepisem art. 11 §2 kk. Sąd skazuje na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Zgodnie z art. 216 §1 kk kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła podlega karze grzywny lub ograniczenia wolności. Przestępstwo znieważenia sprowadza się do tych zachowań sprawcy, które wyrażają pogardę dla innej osoby, w szczególności mają poniżyć ją, uwłaczać godności oraz sprawić, aby poczuła się obrażona (por. postanowienie SN z 7.05.2008 r., III KK 234/07). Chodzi tu o wszelkie zachowania sprawcy, niezależnie od ich formy. Znieważenia można więc dokonać np. gestem, pismem, jak też werbalnie. Innymi słowy, środki, za pomocą których wyrażono pogardę, nie mają znaczenia. Przestępstwo znieważenia może zostać popełnione wyłącznie przez działanie. Paragraf 2 art. 216 kk przewiduje typ kwalifikowany przestępstwa znieważenia tj. dokonanie tego czynu z użyciem środków masowego przekazu. Przedmiotem ochrony z art. 212 §1 kk dobre imię osoby fizycznej, grupy osób, instytucji, osoby prawnej, a także jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Istotą zniesławienia jest pomawianie. Czynność sprawcza zniesławienia sprowadza się do pomawiania o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Zniesławienie, na co wskazuje sama nazwa tego występku, godzi w sławę innego podmiotu, postrzeganą jako jego dobre imię i domniemanie wszelkich cech pozytywnych. Pomawianie to pojęcie wieloznaczne. W jego zakresie znaczeniowym mieści się oskarżanie, zarzucanie, przypisywanie, posądzanie, podejrzewanie o postępowanie lub właściwości negatywnie rzutujące na ocenę podmiotu, mające charakter poniżający w opinii publicznej, podrywający zaufanie społeczne. Pomówienie może być wyrażone w jakikolwiek sposób, zdolny do uzewnętrznienia myśli sprawcy i przelania ich w świadomość innych osób. Może nastąpić zatem nie tylko ustnie, ale także pismem, drukiem, wizerunkiem lub karykaturą, może uzewnętrznić się gestem (np. znaczące oklaskiwanie mówcy, w chwili, gdy ten podnosi hańbiący zarzut przeciw innej osobie), lub mimiką (np. ironiczny grymas, gdy ktoś mówi o nieskazitelnej uczciwości innej osoby)”. Osoba, w której obecności podnoszony jest zarzut, musi charakteryzować się zdolnością do rozpoznania znaczenia treści wypowiedzi zniesławiającej, a zatem mieć odpowiedni poziom percepcji. Paragraf 2 art. 212 kk przewiduje typ kwalifikowany przestępstwa pomówienia tj. dokonanie tego czynu z użyciem środków masowego przekazu. Materiał dowodowy pozwala na uznanie, że oskarżony T.Cz. wypełnił znamiona czynu z art. 212 §2 kk w zw. z art. 212 §1 kk i art. 216 §2 kk w zw. z art. 11 §2 kk. Pokrzywdzona M.M. w czasie popełnienia czynu była sekretarzem Gminy S. czyli pełniła funkcję, która wymagała zaufania społecznego i utrzymania dobrego imienia. Napis umieszczony na ścianie budynku w miejscowości S. nosił charakter wulgarnego i obraźliwego. Zawierał element pozwalający na łatwą identyfikację adresatki ("M.M.") oraz opisując ją w sposób obraźliwy ("to K****") jak i pomawiając ją o kradzież ("i złodziej"). T.Cz. umieszczając zdjęcie tegoż napisu na portalu, który jest ogólnodostępny dla każdego użytkownika portalu Facebook musiał liczyć się z tym, że jego zachowanie dąży do rozpowszechniania informacji godzącej w dobre imię pokrzywdzonej, co skutkowało pomówieniem i znieważeniem pokrzywdzonej. Oskarżony powielił i rozpowszechnił za pomocą internetu znieważające i zniesławiające treści zamieszczone na murze budynku w S. Rozpowszechniając te treści oskarżony dopuścił się własnego czynu polegającego na znieważeniu i zniesławieniu pokrzywdzonej nawet jeśli nie był ich autorem. „Odpowiedzialność za dokonanie zniesławienia medialnego ponosi co do zasady autor (postanowienie SN z 30.08.2001 r., V KKN 118/99, OSNKW 2001/11–12, poz. 99). Nie ekskulpuje jednak od odpowiedzialności powielenie cudzej informacji (relata refero) (zob. szerzej I. Zgoliński, Kilka uwag na kanwie odpowiedzialności karnej dziennikarza z tytułu publikacji materiałów prasowych [w:] Status prawny dziennikarza, red. W. Lis, Warszawa 2014, s. 541–543). Wypełnienie znamion zniesławienia może nastąpić także przez rozgłoszenie zarzutu już podniesionego. Oznacza to, że niekiedy odpowiedzialność karną z tytułu zniesławienia mogą ponosić inne osoby niż autor informacji, zwłaszcza jeśli to one podejmowały decyzję o przytoczeniu za pomocą środków masowego komunikowania cudzej informacji, mając świadomość, że jest ona zniesławiająca.” Zgoliński [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 212. Niewątpliwie powielenie informacji o tym, że pokrzywdzona jest złodziejem stanowi rozpowszechnienie treści zniesławiającej. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do epitetu "K****". Oskarżony miał świadomość , że jest to określenie obraźliwe, stanowiące zniewagę i umiesił je na stronie internetowej w portalu do którego miała dostęp nieograniczona liczba osób. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego jego post widziało mniej niż sto osób. Zatem co najmniej kilkadziesiąt osób było jej odbiorcami. "O zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie." (Uchwała SN z 1.03.2023 r., I ZI 32/22, LEX nr 3563281). Twierdzenie oskarżonego, że informował jedynie o lokalnych wydarzeniach i o nastrojach społeczności lokalnej nie umniejsza jakkolwiek stopniu zawinienia. Komunikat płynący z napisu był jednoznacznie negatywny i obraźliwy w stosunku do pokrzywdzonej, Oskarżony miał tego świadomość, co potwierdził w swoich wyjaśnieniach na rozprawie. Zdecydowanie nie mieścił się on w granicach dopuszczalnej krytyki, co każdy przeciętny obywatel powinien być w stanie wywnioskować. Jak podnosił Sąd Najwyższy "prawo do krytyki nie może być utożsamiane z prawem do zniesławiania, a krytyczne oceny powinny być wyrażone w odpowiedniej formie zwłaszcza gdy nie są wyrażane w sposób spontaniczny lub w toku szybkiej wymiany słów, a w sposób zaplanowany i przemyślany” (Uchwała SN z 10.05.2022 r., I DI 10/22, LEX nr 3357999.). W przedmiotowej sprawie zostało bezsprzecznie ustalone, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sposób zawiniony. W toku postępowania nie zostały ujawnione okoliczności wyłączające winę lub bezprawność zarzucanego czynu. Społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu była wyższa niż znikoma. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarż ony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T.Cz. 1 część wstępna Na podstawie art. 212 §2 kk w zw. z art. 11 §3 kk, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych. Zgodnie z art. 11 §3 kk, Sąd wymierzył karę na podstawie przepisu przewidującego karę surowszą, obowiązującego w dniu orzekania. Sąd przy wymierzaniu liczby stawek dziennych grzywny kierował się dyrektywami ogólnymi wymiaru kary sformułowanymi w art. 53§1 kk, a więc uwzględnił stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego sprawcy oraz potrzeby w zakresie prewencji ogólnej, bacząc przy tym, aby dolegliwość wynikająca z orzeczonej kary nie przekraczała stopnia winy sprawcy. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające: wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, w tym rodzaj dobra prawnego naruszonego przestępnym działaniem. Do okoliczności łagodzących zaliczono niekaralność oskarżonego. Decydując o wymiarze kary, Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności wpływające na jej wymiar. Przy wymiarze kary Sąd w szczególności uwzględnił okoliczności łagodzące i obciążające ujawnione wobec oskarżonego. Okoliczności łagodzące dały podstawę do wymierzenia rodzajowo łagodnej kary tj. kary grzywny. Okoliczności obciążające dały podstawę do określenia jej wysokości. Zdaniem Sądu wymiar 200 stawek dziennych odpowiada potrzebom czynienia zadość sprawiedliwości i potrzebom w obszarze prewencji. Przy ustalaniu wartości kwotowej stawki dziennej grzywny Sąd kierował się dyrektywą szczególną sformułowaną w art 33§3 kk. Sąd wziął pod uwagę: dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Zdaniem Sądu wartość kwotowa stawki dziennej grzywny w wysokości 10 złotych będzie możliwa do udźwignięcia przez ukaranego sprawcę. Tak ukształtowana kara grzywny spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonej. Będzie także czynić zadość zasadzie prewencyjnego oddziaływania kary. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarż ony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisan ego czynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrz ygnięci a z wyrok u Przytoczyć okoliczności 2 Zgodnie z art. 628 pkt 1 kpk na rzecz oskarżyciela prywatnego w sytuacji wydania wyroku skazującego sąd zasądza od oskarżonego poniesione przez oskarżyciela prywatnego koszty procesu. W związku z powyższym Sąd zasądził od oskarżonego T.Cz. na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 2760,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu i zastępstwa procesowego. 8. PODPIS Sędzia Konrad Kęsek Zarządzenia: 1. odnotować; 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy; 3. akta za 14 dni lub z apelacją. 27 września 2024 r.
II_K_184_22_wyrok_anonimizowany_2.pdf	Sygnatura akt II K 184/22 góra RA ALEŻ zy PEN RS WZA djs WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06 września 2024 r. Sąd Rejonowy w Nowej Soli II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:SSR Konrad Kęsek Protokolant: st.sekr. Magdalena Zabawa po rozpoznaniu w dniu 03 września 2024 r. sprawy z oskarżenia prywatnego M.M. przeciwko T.Cz., ur. (...) w K., synowi A.iJ.zdomuC.; oskarżonemu o to, że: w dniu 02 marca 2022 roku w S. pomówił i jednocześnie znieważył M.T.M. będącą Sekretarzem Gminy S. na forum internetowym „(...)” poprzez zamieszczenie w poście zdjęcia z umieszczonym na sklepie napisie „M. M. TO K**** I ZŁODZIEJ” co znieważyło i poniżyło pokrzywdzoną w opinii publicznej oraz naraziło na utratę zaufania, niezbędnego do pełnienia funkcji Sekretarza Gminy S., tj. o czyn z art. 21282 kwzw.zart. 21281 kki art. 21682 kk 1. uznaje oskarżonego T.Cz. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił się za pomocą środków masowego komunikowania, to jest popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 21282 kk wzw.z art. 21281 kki art. 21682 kk w zw. zart. 1182 kk i za to, na podstawie art. 212582 kk w zw.z art. 1183 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 2. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego T.Cz. na rzecz oskarżyciela prywatnego M.M. wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika oraz wniesioną opłatą w sprawie w łącznej wysokości 2760 (dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt) złotych; 3. na podstawie art. 627 kpk oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. Nr 49, poz. 223, z 1983 z poźn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 200 złotych.
II_K_297_22_uzasadnienie_zanonimizowane_1.pdf	UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 297/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione L p. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1 . Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione L p. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1 . D. W. w okresie od 23 stycznia 2021 r. do dnia 26 stycznia 2021 roku w N. , woj. (...), znieważył funkcjonariusza Policji D. L. i pomówił funkcjonariusza Policji D. L. o postępowanie lub właściwości, które może poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu, w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych podczas przeprowadzonej interwencji, za pośrednictwem środków masowego komunikowania się poprzez zamieszczenie na portalu F. pod nagraniem zamieszczonym na wymienionym portalu na koncie należącym do M. M., posługując się na portalu F. profilem o nazwie: „D. W. ” wpisu: „Powinna c***...założyć sprawę o napaść i jeden z drugim by się nauczyli”, tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 kk i art. 216 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Funkcjonariusz Policji D. L. zawiadomił organy ścigania, że w okresie od 23 stycznia 2021 r. do dnia 26 stycznia 2021 roku został znieważony przez internautów, min. przez oskarżonego D. W. , w związku z podejmowanymi przez siebie czynnościami w dniu 21 stycznia 2021 roku, kiedy to w ich trakcie został nagrany, między innymi, kiedy przedstawiał się osobie, wobec której je podejmował a następnie nagranie to zostało udostępnione i zamieszczenie na portalu F. na koncie należącym do M. M.. W dniu 21 stycznia 2021 roku w K. odbyła się legalna manifestacja (...)przeciwko ograniczaniu wolności zgromadzeń, wypowiedzi i praw kobiet. Do akt niniejszej sprawy dołączono nagranie, mające odzwierciedlać zdarzenie w oparciu o które uczyniono zarzut oskarżonemu D. W., a które odtworzono w trakcie rozprawy. W związku ze zgromadzeniem - bez możliwości ustalenia, czy w drodze na nie czy też z niego zostało zarejestrowane zdarzenie między kobietą a mężczyzną ubranym w mundur funkcjonariusza policji. Na nagraniu widnieje zapis nieprzedstawiającej się kobiety, która nie chce podać się czynności częściowo zeznania D. L. k 185- 186 nagranie przedłożone do akt sprawy k 181v, 44, 52 kserokopie komentarzy 15-43 wyjaśnienia oskarżonego D. W. 230-231, 161 legitymowania, powołując się na to, iż bierze udział w legalnej manifestacji. Kobieta żąda również, aby mężczyzna wskazał jakie popełniła wykroczenie w związku z którym chce ją wylegitymować i zatrzymać oraz podał jej podstawę prawną czynności legitymowania. Kobieta ta próbuje wyminąć mężczyznę, który jest ubrany cały na czarno, ma całkowicie zakrytą twarz, nosi czapkę. Mężczyzna nie przestawia się - nie podaje imienia i nazwiska ani numeru służbowego. W toku całego nagrania nie widać numeru służbowego mężczyzny, momentami widoczny jest jedynie napis policja. Mężczyzna nie podaje kobiecie o jakie wykroczenie jest podejrzana, nie wskazuje podstawy prawnej czynności legitymowania. Mężczyzna zagradza kobiecie przejście usiłuje ją zatrzymać, przytrzymuje. Według przedkładającego nagranie oskarżony miał umieścić odnośnie utrwalonego nagrania komentarz o treści: „Powinna c***...założyć sprawę o napaść i jeden z drugim by się nauczyli”. W odpowiedzi na zapytanie Sądu potwierdzono, iż zarzut wywiedziono z niniejszego nagrania. Do akt sprawy dołączono kserokopie komentarzy, które miały być umieszczane pod niniejszym nagraniem. 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 Wyjaśnienia oskarżonego Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia przyznania mocy dowodowej wyjaśnieniom oskarżonego, w aktach sprawy brak było przesłanek do przyjęcia odmiennego stanowiska. Oskarżony wskazał, że owszem zamieścił wulgarny komentarz o charakterze ogólnym na temat jakiegoś zamaskowanego funkcjonariusza, który według niego postąpił nieetycznie psikając gazem w kobietę udającą się na (...). Wskazał zatem jednocześnie, że komentarz dotyczył zupełnie innego nagrania, o czym wcześniej – przed procesem nie miał pojęcia. Częściowo zeznania D. L. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w części, to jest w tej części w jakiej znajdowały one potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nagranie z karty 181,44,52 Nagranie zdarzenia z dnia 21 stycznia 2021r. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Notatki urzędowe Akta sporządzone głównie w oparciu o notatki urzędowe poszczególnych funkcjonariuszy, głównie na okoliczność przedsiębranych czynności – przeglądu F.a, profili osób komentujących itp. - które nie zostały powtórzone w formie protokolarnej, czy też czynności procesowych stanowiących dowód w sprawie. Notatki urzędowe nie są dowodami żadnych okoliczności które są w nich zawarte lub opisane. 3. NOTATKI URZĘDOWE NIE SĄ DOWODAMI PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnię cia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☒ 3.5. Uniewinnienie 1 D. W. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Przedmiotem ochrony przepisu art. 212 § 1 i 2 kk jest cześć i godność osoby pomawianej o postępowanie lub właściwości, które są sprzeczne z prawem, z zasadami etyki, w tym etyki zawodowej, oraz np. o brak kompetencji lub zdolności do wykonywania danego zawodu. Wartość w postaci omówionego przedmiotu ochrony pozostawać oczywiście powinna w równowadze z koniecznością ochrony innych wartości, to jest prawa do swobody wypowiedzi, prawa do krytyki oraz możliwości działania różnych organów, których zadaniem jest między innymi ocena przydatności do wykonywania zawodu w postaci weryfikacji kompetencji i zdolności oraz ocena kwalifikacji etycznych niezbędnych do zajmowania określonych stanowisk, wykonywania różnych zawodów lub prowadzenia określonego rodzaju działalności. Pomawianymi mogą być osoba fizyczna, grupa osób, instytucja, osoba prawna albo jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej. Jeśli mowa o osobie fizycznej, to w grę wchodzi każdy zindywidualizowany człowiek. Kwalifikowana postać zniesławienia (z uwagi na posłużenie się przez sprawcę środkami masowego komunikowania) określona jest w art. 212 § 2. W grę wchodzą wszelkie ogólnodostępne środki, za pomocą których współcześnie odbywa się przekazywanie informacji (np. prasa, radio, telewizja, Internet). Pomówienie może być zrealizowane nie tylko ustnie, lecz także pisemnie oraz m.in. za pomocą druku, rysunku, przy użyciu technicznych środków przekazu informacji (np. telefon, Internet). Według Zolla również gest lub mimika mogą być formami, za pomocą których można przekazać zarzuty pomawiające inną osobę (Zoll [w:] Zoll, 1999, s. 644). Jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z 20.11.1933 r., III K 1037/33, OSN(K) 1934/4, poz. 55: „Pomówienie [...] może być wyrażone w jakikolwiek sposób, zdolny do uzewnętrznienia myśli sprawcy i przelania ich w świadomość innych osób. Może nastąpić zatem nie tylko ustnie, ale także pismem, drukiem, wizerunkiem lub karykaturą, może uzewnętrznić się gestem (np. znaczące oklaskiwanie mówcy, w chwili, gdy ten podnosi hańbiący zarzut przeciw innej osobie), lub mimiką (np. ironiczny grymas, gdy ktoś mówi o nieskazitelnej uczciwości innej osoby)”. Osoba, w której obecności podnoszony jest zarzut, musi charakteryzować się zdolnością do rozpoznania znaczenia treści wypowiedzi zniesławiającej, a zatem mieć odpowiedni poziom percepcji. Kluczowe i nieodzowne w wypadku ustalania czy w ogóle niniejsze przestępstwo zaistniało, jest ustalenie czy ze względu na to, że zniesławienie godzi w opinię innych o danej osobie, podrywa ich zaufanie do niej, poniża ją w ich oczach, została zrealizowana przesłanka dotarcia tegoż pomówienia do innych osób, niż "pomówiona: lub uznająca się za "pomówioną". Nie dojdzie bowiem do zniesławienia przez wypowiedź, której odbiorcą jest jedynie ta osoba, która miałaby być pomówiona. Aby nastąpiło zniesławienie, wypowiedź zawierająca treści naruszające cześć musi dotrzeć jeszcze do bodaj jednej innej osoby i ta osoba musi wiedzieć o kim jest mowa, czyli musi mieć możliwość identyfikacji tej osoby lub instytucji pomawianej. Jak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia 14.10.2010 r w sprawie o sygn. akt II KK 105/10 wskazał - (...) pomówienie tylko wtedy podlega odpowiedzialności karnej, kiedy wiąże się z nim możliwość wystąpienia szkody moralnej po stronie osoby pokrzywdzonej w postaci możliwości poniżenia lub narażenia na utratę zaufania. Narażenie na poniżenie pomówionego podmiotu w opinii publicznej natomiast oznacza sytuację, w której istnieje realne niebezpieczeństwo pogorszenia w «odbiorze społecznym» ukształtowanej co do niego opinii [...]. Zauważyć również trzeba, że przepis art. 212 § 1 k.k. mówi nie o poniżeniu w ogóle, lecz «o poniżeniu w opinii publicznej», co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób. Karalne jest więc takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną [...]. W konsekwencji, jeżeli pomówienie wywołuje wyłącznie skutki w sferze osobistej danej osoby i nie wystawia na szwank jej publicznej reputacji, wówczas nie można mówić o odpowiedzialności karnej z art. 212 § 1 k.k.” W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że wbrew temu co twierdził funkcjonariusz D. L. z przedłożonego nagrania jasno wynika, iż - nie zarejestrowano aby w jakikolwiek sposób przedstawiał się lub w inny sposób identyfikował. Na nagraniu nie słychać żadnych danych dotyczących jego imienia, nazwiska czy też numeru służbowego. Z uwagi na specyficzny ubiór, tj. całkowite przykrycie twarzy i głowy z wyjątkiem oczu, nieposiadanie numeru służbowego, ten funkcjonariusz dla osób postronnych jest CAŁKOWICIE NIEIDENTYFIKOWALNY. On sam zresztą w swoich zeznaniach stwierdził, że rozpoznaje się na nagraniu po tym, iż chwyta kobietę za rękaw, aby ją zatrzymać. Tym samym należy podkreślić, że dla osób postronnych i społeczności internautów komentujących zachowanie osoby na nagraniu był niezidentyfikowanym mężczyzną jakimś funkcjonariuszem, którego postępowanie wobec nieznanej, uczestniczącej w manifestacji kobiety ich wzburzyło. Komentarze internautów w tym oskarżonego padły zresztą w kontekście wątpliwości co do postępowania tego mężczyzny, a oskarżony okazywał w ten sposób swą dezaprobatę na nadużycia władzy publicznej, co było w ówczesnym i późniejszym czasie szeroko publicznie komentowane - dotyczyło bowiem szeregu zachowań związanych z manifestacjami (...). Komentarz ten był wymierzony w "funkcjonariusza" w sensie instytucjonalnym, a nie konkretnie w D. L. , jak przedstawiał to pokrzywdzony - bo był on całkowicie osób trzecich nierozpoznawalny. Przedstawiając swoją ocenę działań podjętych przez uwidocznionego na nagraniu, niezidentyfikowanego mężczyzny oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa albowiem jedynie D. L. wiedział, że to on został utrwalony na nagraniu. Nie nastąpiło zatem pomówienie, poniżenie i znieważenie "w opinii publicznej" – a to się oskarżonemu zarzuca. Poza sporem pozostaje bowiem także i fakt, że aby mówić o znieważeniu (w tym konkretnym wypadku) kogokolwiek w „opinii publicznej”, „na forum publicznym” a które to „znieważenie” miałoby - w tejże publicznej opinii - narazić daną osobę na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu, a w niniejszym wypadku - w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych podczas przeprowadzonej interwencji – to także owa opinia publiczna musiałaby być świadomą kogo to znieważenie dotyczy. Tymczasem jak już wskazano powyżej skuteczność w zakrywaniu się i nieinformowaniu kim jest, zapewniła D. L. całkowitą nierozpoznawalność, dla kogokolwiek, kto oglądał rzeczone nagranie. Dodatkowo na marginesie koniecznym jest podkreślenie, że wolność słowa, co podkreślił Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku Janowski v. Polska, "stanowi jeden z fundamentów demokratycznego społeczeństwa oraz jeden z podstawowych warunków jego rozwoju i samospełnienia jednostki. Na podstawie ust. 2 art. 10 Konwencji odnosi się ona nie tylko do "informacji" czy "idei", które są akceptowane i uznawane za nieobraźliwe lub naturalne, ale również do tych, które atakują, szokują czy rażą. Takie są wymogi pluralizmu, tolerancji oraz otwartego umysłu, bez których nie możemy mówić o "społeczeństwie demokratycznym". Wedle artykułu 10, taka wolność może być obwarowana wyjątkami, które jednak muszą być skonstruowane ściśle, a potrzeba takich restrykcji musi być określona wyraźnie" (wyrok ETPC (WI) z dnia 21 stycznia 1999 r. w sprawie Janowski v. Polska, nr 25716/94, wyrok ETPC z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie Kącki przeciwko Polsce, nr 10947/11). Europejski Trybunał Praw Człowieka w orzecznictwie stawia bardzo wyśrubowane wymogi, które pozwolą sankcji karnej na uniknięcie sprzeczności z indywidualną wolnością wyrażania opinii z art. 10 Konwencji. Sankcje karne zazwyczaj uznawane są za adekwatne jedynie w przypadku autentycznej mowy nienawiści, realnie nawołującej do stosowania przemocy bezpośredniej. Sąd wskazuje, że zarówno indywidualny funkcjonariusz publiczny, jak i instytucja publiczna, muszą wykazywać się znacznie większą tolerancją nawet na ostrą krytykę, niż ma to miejsce w przypadku przeciętnego obywatela (wyrok ETPC z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie Savva Terentyev przeciwko Rosji, nr 10692/09). Użycie słów obraźliwych w komentarzu spowodowane zdenerwowaniem informacją o nieprawidłowym zachowaniu osób zajmujących wysokie publiczne stanowiska, piastujących funkcje publiczne takich jak członkowie rządu, parlamentu, funkcjonariusze publiczni, w tym funkcjonariusze policji, Straży Miejskich itp. a przy tym brak konkretyzacji i indywidualnego odniesienia, brak zamiaru znieważenia skonkretyzowanej osoby czy grupy osób nie wyczerpuje znamion czynu z art. 212 kk w zw. z art. 216 kk Zachodzi zatem ujemna przesłanka procesowa z art. 17§1 pkt 2 kpk. Zgodnie z treścią art. 17§1 pkt 2 kpk nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza w sytuacji gdy „czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego”. Znamiona określone w ustawie karnej to znamiona typu czynu zabronionego, tj. cechy konstytutywne karalnego zachowania się określonego rodzaju. Są to cechy, które w odniesieniu do rzeczywistości pozwalają odróżnić zachowania legalne od nielegalnych, a tym samym stwierdzić przestępność czynu. W doktrynie wskazuje się, że ustawowe znamiona to cechy zewnętrznego zachowania się człowieka, skutku i okoliczności jego zachowania się, jak również stosunku psychicznego do tego zdarzenia oraz cechy samego człowieka jako podmiotu zachowania się, cechy określone w ustawie, których całokształt charakteryzuje przestępstwo, a które muszą być udowodnione w postępowaniu karnym, aby mogło nastąpić prawidłowe skazanie za przestępstwo (I. Andrejew, Ustawowe znamiona czynu. Typizacja i kwalifikacja przestępstw, Warszawa 1978, s. 69–70; I. Andrejew, Zagadnienia typizacji przestępstwa, SI 1982, t. 10, s. 14). Aby mówić o dopuszczalności postępowania karnego, należy zatem dokonać analizy czynu pod kątem wypełniania ustawowych znamion. Ma to być czyn zgodny z ustawową typizacją czynu; czyn, który odpowiada cechom określonym w ustawie karnej. W grę wchodzą znamiona: podmiotu przestępstwa, strony podmiotowej, przedmiotu ochrony i strony przedmiotowej. W niniejszej sytuacji opis czynu, jak i okoliczności faktyczne będące podstawą aktu oskarżenia (przytoczone w jego uzasadnieniu) jednoznacznie wskazują, że zachowanie oskarżonego nie wypełniło znamion zarzuconego mu czynu, z przyczyn przytoczonych powyżej. Oskarżony nie dopuścił się pomówienia i znieważenia D. L. w „opinii publicznej” albowiem "opinia publiczna" nigdy nie została zaznajomiona z okolicznością - w tym sam oskarżony - iż zamaskowany funkcjonariusz to D. L.. A zatem in concreto nie doszło do naruszenia dobra prawnego D. L. ani do jego zagrożenia "w opinii publicznej". W razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego zaistnienia przeszkody procesowej opisanej w art. 17§1 pkt 2kpk - jak opisano to powyżej - Sąd uniewinnia oskarżonego, co tez uczynił. ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskar żony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisane go czynu Przytoczyć okoliczności 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskar żony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisa nego czynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstr zygnię cia z wyro ku Przytoczyć okoliczności 2 Rozstrzygniecie o kosztach sądowych Sąd oparł w na treści art. 632 ust 2 kpk 8. PODPIS SSR Marta Szczodrowska z. 1. Odnotować w kontrolce uzasadnień. 2. Proszę odnotować w kontrolce uzasadnień nieobecności sędziego i przedłużenie do sporządzenia uzasadnienia., 18.04, 24.04, 29.04-02.05, 31.05, 19- 21.06, 15.07-02.08, 12-19.08.2024r. 3. Odpis uzasadnienia razem z odpisem wyroku przesłać wnioskodawcom. 3. Akta za 14 dni od doręczenia lub z apelacją
II_K_297_22_wyrok_zanonimizowany_1.pdf	Sygn. akt II K 297/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2024r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Nowej Soli w składzie: Przewodniczący: SSR Marta Szczodrowska Protokolant: staż. Natalia Piotrowska Prokurator: A po rozpoznaniu w dniu na rozprawie sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Nowej Soli przeciwko D. W. synowi M. i Ł. z domu Z.., urodzonego (...) roku w K. oskarżonemu o to, że: w okresie od 23 stycznia 2021 r. do dnia 26 stycznia 2021 roku w N. woj. (...), znieważył funkcjonariusza Policji D. L. i pomówił funkcjonariusza Policji D. L. o postępowanie lub właściwości, które może poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu, w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych podczas przeprowadzonej interwencji, za pośrednictwem środków masowego komunikowania się poprzez zamieszczenie na portalu F. pod nagraniem zamieszczonym na wymienionym portalu na koncie należącym do M. M., posługując się na portalu F. profilem o nazwie: „D. W. * wpisu: „Powinna c***...założyć sprawę o napaść i jeden z drugim by się nauczyli”, tj. o przestępstwo z art. 212 $ 2 kkiart. 216$2kkw zw.zart.11$2kk 1. oskarżonego D. W. uniewinnia od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; 2. na podstawie art. 632 ust. 2 kpk koszty procesu ponosi Skarb Państwa.