Załączniki

WRD000.jpg
image003.jpg	ORA REJONOWY
Adm.0123.70.2025.pdf	OR REJONOWY DLA WARSZAWY-ŚRÓDMIEŚCIA W WARSZAWIE Warszawa, 19 maja 2025 roku PREZES SĄDU REJ ON OWEGO dla Warszawy-Sródmieścia w Warszawie Adm.0123.70.2025 Stowarzyszenie Sieć Obywatelska Watchdog Polska W odpowiedzi na wniosek z 4 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej oraz w nawiązaniu do pisma z 14 kwietnia 2025 roku, przedstawiam żądane w poszczególnych punktach wniosku informacje dotyczące wyroków z art. 212 $ 2 kodeksu karnego wydanych w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w 2024 roku: 1. łączna liczba wyroków: 21; 2. liczba wyroków prawomocnych w dniu otrzymania wniosku: 14; 3. liczba wyroków z uzasadnieniem: 20; 4. liczba wyroków dotyczących sytuacji. w których oskarżonym był dziennikarz lub redakcja dowolnego medium: 5; 5. liczba spraw, w których oskarżonym był dziennikarz lub redakcja dowolnego medium zakończonych: a) wyrokiem umarzającym postępowanie: 0; b) wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie: 0; c) wyrokiem uniewinniającym: 3; d) wyrokiem skazującym: 2; e) ugodą: 0; 6. liczba wyroków dotyczących sytuacji, w których oskarżycielem była osoba pełniąca funkcję publiczną: 3. Jednocześnie, w załączeniu przesyłam zanonimizowane wyroki Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawach o sygn. akt V K 1449/22, V K 737/23 oraz V K 824/22 wraz z uzasadnieniami. Dodatkowo wskazuję, że zanonimizowany wyrok w sprawie o sygn. akt V K 289/24 oraz wyroki z uzasadnieniami w sprawach o sygn. akt II K 967/21, II K 1011/21, II K 199/23, Sekretariat Prezesa Sądu tel. (22) 55 39 190, srsQQwarszawa-srodmiescie.sr.gov.pl Informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych są dostępne na stronie internetowej sądu w zakładce Ochrona danych osobowych ul. Marszałkowska 82, 00-517 Warszawa Sekretariat Prezesa Sądu tel. (22) 55 39 190, srs@warszawa-srodmiescie.sr.gov.pl Informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych są dostępne na stronie internetowej sądu w zakładce Ochrona danych osobowych II K 1111/23, II K 45/24, V K 763/20, V K 768/20, V K 363/21, V K 176/22, V K 1192/22, V K 1451/22, V K 908/23, X K 621/20, X K 167/22, X K 355/23 i X K 577/23 opublikowane są w Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych. Z uwagi na fakt, że wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawie o sygn. akt II K 967/21 został uchylony przez sąd II instancji, a wyroki wydane w sprawach o sygn. akt II K 45/24 oraz II K 1111/23 zostały zmienione przez sąd II instancji, w załączniku przesyłam wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie wydane w tych sprawach (wraz z uzasadnieniami, o ile zostały sporządzone). Aleksandra Smyk Prezes Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie Podpisano elektronicznie
II_K_45.24_wyrok_II_inst._IX_Ka_972.24_zanonimizowany.pdf	Sygn. akt IX Ka 972/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Iwona Konopka protokolant: sekr. sądowy Julia Jońca po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. sprawy T. S. ur. (...) w B., syna A. i D. oskarżonego z art. 212 § 2 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie z dnia 11 lipca 2024 r., sygnatura akt II K 45/24 orzeka: 1. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: - uchyla pkt II i III, - w pkt I uznaje oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 212 § 2 kk w zb. z art. 216 § 1 i 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na tej podstawie skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 212 § 2 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych, 2. na podstawie art. 46 § 2 kk zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 5000 (pięciu tysięcy) złotych tytułem nawiązki, 3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, w tym opłatę w wysokości 100 (stu) złotych.
II_K_967.21_wyrok_z_uzasadnieniem_II_inst._X_Ka_78.250D0A_zanonimizowany.pdf	Sygn. akt X Ka 78/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Sebastian Ładoś Protokolant: sekr. sądowy Dominika Kryszkiewicz po rozpoznaniu 25 lutego 2025 r. sprawy P. K. oskarżonego o czyny z art. 212 § 1 i 2 k.k. B. K. oskarżonego o czyny z art. 212 § 1 i 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocników oskarżycieli prywatnych od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 18 września 2024 r., sygn. II K 967/21 orzeka: zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt X Ka 78/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 0 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt II K 967/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☒ oskarżyciel prywatny (pełnomocnik) ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ w całości ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w części ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. P. K. - dotychczasowa niekaralność oskarżonego P. K.; informacja z KRK 2337 2.1.1.2. B. K. - dotychczasowa niekaralność oskarżonego B. K.; informacja z KRK 2339 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1. i 2.1.1.2. - informacja z KRK; Dowód pochodzi z obiektywnego - Krajowego Rejestru Karnego. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 § 2 k.k., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na tym, że przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonym, Sąd pierwszej instancji: • pominął okoliczności wyszczególnione w tym artykule, tj. (I) rodzaj i charakter dóbr prawnych naruszonych przez oskarżonych, (II) rozmiar wyrządzonej przez oskarżonych szkody, (III) sposób ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny popełnienia czynów przez oskarżonych oraz (IV) postaci zamiaru oskarżonych, które to okoliczności zobowiązany był rozważyć oraz wziąć pod uwagę w ramach ustalenia, że społeczna szkodliwość czynów zarzucanych oskarżonym jest znikoma; • wziął pod uwagę okoliczności niewyszczególnione w tym artykule, tj. (I) prawdziwość części wypowiedzi oskarżonych, (II) podjęcie wypowiedzi w obronie społecznie uzasadnionego interesu, (III) uprawdopodobnienie „w pewnym stopniu” prawdziwości „innej części zarzutów”, (IV) wypowiadanie zarzutów przez oskarżonych w ramach szerszej, opartej na dokumentach, relacji, (V) niekorzystny z punktu widzenia oskarżonego P. K. „bilans strat” w ramach sporu z oskarżycielami, których to okoliczności Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony wziąć pod uwagę w ramach ustalenia, że społeczna szkodliwość czynów zarzucanych oskarżonym jest znikoma; Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zasadny jest zarzut apelacji, który sprowadza się do błędnej oceny społecznej szkodliwości czynów objętych prywatnym aktem oskarżenia – nawet w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy. Prawidłowa wykładania art. 115 § 2 k.k. wskazuje, że o znikomości społecznej szkodliwości czynu przesądza kompleksowa ocena wymienionych w tym przepisie przesłanek wartościowania czynu zabronionego. Badanie społecznej szkodliwości czynu musi być jednak poprzedzone ustaleniem, że sprawca dopuścił się zarzucanego mu czynu, który jest bezprawny, wyczerpuje znamiona czynu zabronionego i jest zawiniony. Dopiero te ustalenia pozwalają na podjęcie rozważań, czy zawartość bezprawia czynu ma subminimalny charakter pozwalający na umorzenie postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd za przedmiot swych rozważań przyjął trzy różne instytucje prawa materialnego i procesowego. Pierwsza z nich polega na badaniu znamion czynu zabronionego. W realiach niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy wypowiedzi oskarżonych, chociażby w części, miały charakter wyrażenia ocen, które nie podlegają wartościowaniu w kategoriach prawdy i fałszu. W takiej sytuacji jednak wypowiedź w ogóle nie wyczerpuje znamion zniesławienia. Drugie zagadnienie dotyczyło kontratypu z art. 213 k.k. Należy jednak zauważyć, że kontratyp w prawie karnym materialnym to okoliczność, która wyklucza bezprawność czynu (inaczej mówiąc, legalizuje zachowanie, które formalnie wyczerpuje znamiona czynu zabronionego). Przyjęcie kontratypu także winno prowadzić do uniewinnienia. Wreszcie trzecia instytucja dotyczy badania poziomu społecznej szkodliwości, która, jak wskazano wyżej, dotyczy jedynie czynów zabronionych i zawinionych. Powyższe trzy instytucje mają precyzyjnie określone zakresy i nie przenikają się wzajemnie. Niedopuszczalne jest, przykładowo, przyjęcie argumentu na rzecz znikomej społecznej szkodliwości zniesławienia, że określone wypowiedzi miały charakter ocenny bądź korzystały z ochrony kontratypu z art. 213 k.k. W takim wypadku Sąd winien bowiem oskarżonych uniewinnić bądź zmienić opis czynu przez wyeliminowanie konkretnych wypowiedzi, które albo nie wyczerpują znamion zniesławienia, albo wyczerpują, lecz objęte są ochroną kontratypu. Badanie łącznie wszystkich trzech omówionych wyżej instytucji spowodowało, że tok rozumowania, który legł u podstaw zaskarżonego wyroku, został skutecznie podważony przez zarzuty środka odwoławczego. Zasadny okazał się również zarzut błędnej oceny kryteriów z art. 115 § 2 k.k. w realiach niniejszej sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że czyn z art. 212 k.k. należy do tzw. przestępstw bezskutkowych (formalnych). Mamy tu do czynienia z abstrakcyjnym narażeniem na niebezpieczeństwo. Przepis ten chroni m.in. dobre imię człowieka. Nie wymaga jednak udowodnienia, że szkoda w tym zakresie rzeczywiście zaistniała. Wystarczy udowodnienie, że działanie sprawcy było ukierunkowane na zdyskredytowanie pokrzywdzonego. Brak konkretnej szkody nie jest argumentem na rzecz znikomej społecznej szkodliwości. Pełnomocnik oskarżycieli prywatnych słusznie wykazał, że Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie pominął bądź nie nadał właściwej rangi parametrom z art. 115 § 2 k.k.. Nie uwzględniono ogólnej liczby wypowiedzi nastawionych ewidentnie na zdyskredytowanie oskarżycieli prywatnych w opinii publicznej. Pominął to, że komunikaty zniesławiające pokrzywdzonych były adresowane (oraz w istocie dotarły) do bardzo szerokiego grona odbiorców. Wypowiedzi zniesławiające były wynikiem dobrze przemyślanego i zaplanowanego zamiaru (o czym szczegółowo mowa dalej). Wymagały podjęcia odpowiednich czynności organizacyjnych (strona internetowa, konferencja prasowa z wygłoszonym wykładem). Nie był to wynik jakiejś spontanicznej, emocjonalnej reakcji wynikającej z poczucia krzywdy. Okoliczności te należało rozważyć przy ocenie społecznej szkodliwości czynów zarzuconych oskarżonym. Zamiast tego Sąd pierwszej instancji skupił się na okolicznościach, które w ogóle nie mają znaczenia przy ocenie społecznej szkodliwości czynu (o czym szczegółowo mowa dalej przy odniesieniu się do dalszych zarzutów apelacji). Wniosek Wniosek pełnomocnika oskarżycieli prywatnych o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut apelacji, który zasadnie podważył dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę społecznej szkodliwości czynów objętych zarzutami aktu oskarżenia, skutkował uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania z uwagi na regułę ne peius zawartą w art. 454 § 1 k.p.k. Lp. Zarzut 1 Zarzut obrazy następujących przepisów przy wydaniu wyroku w postaci: 1. mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie, w ramach ustalonego stanu faktycznego, istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wynikających z dowodów uznanych za wiarygodne w całości, które powinny stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, tj.: a) okoliczności, że oskarżony P. K. rozpowszechniał nieprawdziwe informacje na temat planowanego, kontrolowanego bankructwa spółki (...) sp. z o.o. oraz o przestępstwach gospodarczych popełnionych przez władze tej spółki, w celu szkalowania dobrego imienia pana S. M., co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z 7 lipca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt (...); ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny b) okoliczności, że oskarżony P. K. złożył do organów ścigania co najmniej 40 zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstw przeciwko oskarżycielom, z których żadne nie doprowadziło chociażby do przedstawienia oskarżycielom zarzutów popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, co wynika z zestawienia postępowań zainicjowanych przez oskarżonego P. K., stanowiącego załącznik do prywatnego aktu oskarżenia z 1 kwietnia 2021 r.; c) okoliczności, że oskarżony P. K. złożył do organów kontroli skarbowej kilkadziesiąt zawiadomień przeciwko oskarżycielom, z których żadne nie doprowadziło do wykazania jakichkolwiek nieprawidłowości po stronie oskarżycieli, co wynika z zestawienia postępowań zainicjowanych przez oskarżonego P. K., stanowiącego załącznik do prywatnego aktu oskarżenia z 1 kwietnia 2021 r.; d) okoliczności, że postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w W. (sygn. akt (...)) z zawiadomienia oskarżonego P. K., dotyczące rzekomego nadużycia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez członków zarządu spółki pod firmą (...) sp. z o.o., polegającego na nieuzasadnionym wniesieniu do (...) spółki (...) wkładu niepieniężnego w postaci udziałów w spółce (...) sp. z o.o. bez uzyskania w zamian ekwiwalentnego świadczenia pieniężnego oraz poprzez bezpodstawne wniesienie udziałów objętych w (...) do kolejnej (...) spółki (...), co miało spowodować wyrządzenie (...) sp. z o.o. szkody majątkowej w wielkich rozmiarach - zostało umorzone wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego, co wynika z treści postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. z 8 sierpnia 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt (...); e) okoliczności, że postępowanie z subsydiarnego aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżonego P. K. przeciwko panu M. P. oraz panu S. M. o czyn z art. 286 § 1 k.k., polegający na rzekomym wprowadzeniu w błąd Sądu Okręgowego w W., co do adresu oskarżonego P. K., w celu doprowadzenia przez ten Sąd do niekorzystnego rozporządzenia mieniem oskarżonego P. K., zostało prawomocnie umorzone z uwagi na oczywisty brak podstaw faktycznych oskarżenia, co wynika z postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 10 stycznia 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt (...) oraz postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z 15 maja 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt (...); f) okoliczności, że w postępowaniu z subsydiarnego aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżonego P. K. przeciwko panu M. P. oraz panu S. M. o czyn z art. 286 § 1 k.k., toczącym się przed Sądem Okręgowym w W. (sygn. akt (...)) oraz Sądem Apelacyjnym w W. ((...)), sądy obydwu instancji uznały, że podanie przez reprezentantów spółki pod firmą (...) sp. z o.o. adresu zamieszkania oskarżonego P. K. przy ul. (...) w W. w treści pozwu o zapłatę kary umownej, było działaniem zgodnym z prawem i uzasadnionym okolicznościami sprawy, w tym treścią łączącej strony umowy oraz treścią zapisów w publicznych rejestrach, co wynika z postanowienia Sądu Okręgowego w W. z 10 stycznia 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt (...) oraz postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z 15 maja 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt (...); co w konsekwencji, zdaniem pełnomocnika, doprowadziło do: błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na nieuzasadnionym uznaniu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonych jest znikoma z uwagi na okoliczności, w jakich czyny te zostały popełnione, podczas gdy okoliczności te zostały ustalone w sposób tendencyjny oraz jednostronny, tj. bezpodstawnie faworyzujący oskarżonych, m.in. za sprawą dokonania tych ustaleń w oparciu o treść wybiórczo przywołanych rozstrzygnięć sądów, które były korzystne dla oskarżonego P. K., z całkowitym pominięciem rozstrzygnięć sądów oraz innych organów państwowych, których treść była dla oskarżonego P. K. niekorzystna, świadczących m.in. o tym, że w ramach sporu pomiędzy stronami: (I) oskarżony P. K. rozpowszechniał nieprawdziwe informacje w celu szkalowania dobrego imienia pana S. M., (II) oskarżony P. K. bezpodstawnie inicjował w stosunku do oskarżycieli postępowania karne, kontrole skarbowe oraz postępowania cywilne w skali, która nie była uzasadniona rzeczywistą potrzebą ochrony jego praw, lecz była podyktowana dążeniem do szykanowania oskarżycieli oraz torpedowania prowadzonej przez nich działalności gospodarczej; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że podanie przez reprezentantów spółki pod firmą (...) sp. z o.o. adresu zamieszkania oskarżonego P. K. przy ul. (...) w W. w treści pozwu o zapłatę kary umownej, stanowiło działanie bezprawne, a w konsekwencji, że uzasadnia ono uznanie wypowiedzi oskarżonego P. K. o „bezprawnym przejęciu udziałów”, „wrogim przejęciu udziałów”, „nadużyciu”, „nielegalnej operacji”, „wyłudzeniu wyroku zaocznego”, „fikcyjnym roszczeniu”, „sfingowanym roszczeniu”, „podstępnym uzyskaniu wyroku zaocznego”, „świadomym wprowadzeniu w błąd”, „manipulowaniu adresami doręczeń”, „rażącym naruszeniu prawa”, „bezprawnej egzekucji”, „przejęciu majątku”, „wykorzystaniu opieszałości wymiaru sprawiedliwości”, „wyprowadzeniu (rozumianym jako transfer składników majątkowych) majątku na (...)”, „łamaniu prawa przez komornika” za zgodne z prawdą w odniesieniu do oskarżycieli, podczas gdy w postępowaniu z subsydiarnego aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżonego P. K. przeciwko panu M. P. oraz panu S. M. o czyn z art. 286 § 1 k.k. toczącym się przed Sądem Okręgowym w W. (sygn. akt (...)) oraz Sądem Apelacyjnym w W. ((...)) sądy obydwu instancji uznały, że podanie przez reprezentantów spółki pod firmą (...) sp. z o.o. adresu zamieszkania oskarżonego P. K. przy ul. (...) w W. w treści pozwu o zapłatę kary umownej, było działaniem zgodnym z prawem i uzasadnionym okolicznościami sprawy, w tym treścią łączącej strony umowy oraz treścią zapisów w publicznych rejestrach; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że fakt oddalenia powództwa spółki pod firmą (...) sp. z o.o. przeciwko oskarżonemu P. K. o zapłatę kary umownej, na mocy wyroku Sądu Okręgowego w W. (sygn. akt (...)) i utrzymującego go w mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w W. (sygn. akt (...)), świadczy o bezprawności działania oskarżycieli, a w konsekwencji, że uzasadnia on uznanie wypowiedzi oskarżonego P. K. o „bezprawnym przejęciu udziałów”, „wrogim przejęciu udziałów”, „nadużyciu”, „nielegalnej operacji”, „wyłudzeniu wyroku zaocznego”, „fikcyjnym roszczeniu”, „sfingowanym roszczeniu”, „podstępnym uzyskaniu wyroku zaocznego”, „świadomym wprowadzeniu w błąd”, „manipulowaniu adresami doręczeń”, „rażącym naruszeniu prawa”, „bezprawnej egzekucji”, „przejęciu majątku”, „wykorzystaniu opieszałości wymiaru sprawiedliwości”, „wyprowadzeniu (rozumianym jako transfer składników majątkowych) majątku na (...)”, „łamaniu prawa przez komornika”, za zgodne z prawdą w odniesieniu do oskarżycieli, podczas gdy wystąpienie przez spółkę pod firmą (...) sp. z o.o. przeciwko oskarżonemu P. K. o zapłatę kary umownej, stanowiło przejaw zgodnej z prawem realizacji uprawnień przysługujących tej spółce, działającej w uzasadnionym przekonaniu, że roszczenie to jej przysługuje; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że fakt uchylenia czynności Komornika Sądowego B. M. w sprawie (...) z dnia 18 października 2011 r. na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 września 2012 r. (sygn. akt (...)), świadczy o bezprawności działania oskarżycieli, a w konsekwencji, że uzasadnia on uznanie wypowiedzi oskarżonego P. K. o „bezprawnym przejęciu udziałów”, „wrogim przejęciu udziałów”, „nadużyciu”, „nielegalnej operacji”, „wyłudzeniu wyroku zaocznego”, „fikcyjnym roszczeniu”, „sfingowanym roszczeniu”, „podstępnym uzyskaniu wyroku zaocznego”, „świadomym wprowadzeniu w błąd”, „manipulowaniu adresami doręczeń”, „rażącym naruszeniu prawa”, „bezprawnej egzekucji”, „przejęciu majątku”, „wykorzystaniu opieszałości wymiaru sprawiedliwości”, „wyprowadzeniu (rozumianym jako transfer składników majątkowych) majątku na (...)”, „łamaniu prawa przez komornika” za zgodne z prawdą w odniesieniu do oskarżycieli, podczas gdy wadliwe czynności komornika nie stanowiły działań oskarżycieli, w związku z czym fakt ich uchylenia nie mógł obiektywnie świadczyć o bezprawności działania oskarżycieli; Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W tej części zarzut odwoławczy należało uznać za zasadny, skoro Sąd Rejonowy w inkryminowanych wypowiedziach oskarżonych dostrzegł charakter ocenny, który w ogóle nie pozwala na przyjęcie znamion zniesławienia. W tej części należy jednak podkreślić, że wywody Sądu Rejonowego nie są jasne – które wypowiedzi (bądź które jej wybrane części) mają charakter oceny, a zatem nie podlegają kategoryzacji na zasadzie prawda – fałsz. Analiza tych wypowiedzi przede wszystkim wskazuje, że były one oparte na konkretnych, szeroko omówionych faktach. Miały charakter kategoryczny i stanowczy. Nie były żadną formą wstępu do dyskusji czy polemiki. Ewidentnie miały przedstawić oskarżycieli prywatnych w złym świetle – jako osoby, które dopuściły się rozlicznych naruszeń prawa. Nie inaczej należy rozumieć stwierdzenia o „bezprawnym przejęciu udziałów”, „wrogim przejęciu udziałów”, podejmowaniu „nielegalnych operacji”, czy „wyłudzeniu wyroku zaocznego” (w tym ostatnim przypadku pełnomocnik oskarżycieli prywatnych słusznie wywodzi, że podjęte czynności na drodze sądowej nie dały podstaw do formułowania takich zarzutów wobec oskarżycieli prywatnych). Podobnie za przejaw zniesławienia należy uznać stwierdzenie, że oskarżyciele prywatni mieli świadomie „wprowadzać inne osoby w błąd”. Jest to wypowiedź, która wręcz wskazuje na popełnianie przestępstw przez oskarżycieli prywatnych. I w tym wypadku słusznie pełnomocnik zaakcentował, że pomimo rozlicznych zawiadomień kierowanych przez oskarżonych do organów ścigania żadne decyzje procesowe nie upoważniały ich do formułowania takich wniosków – i to w sferze publicznej (choć w tej części należy zauważyć, że nawet formalne wszczęcie postępowania przygotowawczego, a nawet skierowanie aktu oskarżenia do sądu nie pozwala jeszcze przyjąć, że dana osoba popełniła przestępstwo; przeciwko temu przemawia konstytucyjna zasada domniemania niewinności, o czym szczegółowo mowa dalej). Za zniesławiające należy uznać wypowiedzi o „fikcyjnym roszczeniu”, czy wręcz „sfingowaniu roszczenia”, bądź „podstępnym uzyskaniu wyroku zaocznego”. Takie wypowiedzi wprost wskazują na łamanie prawa przez oskarżycieli prywatnych, czego nie potwierdziły orzeczenia sądów. Dotyczy to również pozostałych elementów wypowiedzi, o których mowa w zarzucie apelacji. Powyższe wypowiedzi były zatem oparte o relacjonowanie konkretnych, nieprawdziwych (jak wynika z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego) okoliczności. Nie miały zatem charakteru oceny czy opinii, a zatem nie korzystały z ochrony przewidzianej w art. 54 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (EKPCz). Zresztą wskazać należy, że art. 10 ust. 2 EKPCz wyraźnie wskazuje, że wolność powyższa może być ograniczona m. in. z uwagi na „ochronę dobrego imienia i praw innych osób”. Tymczasem z art. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wynika wprost, że godność człowieka jest nienaruszalna, musi być szanowana i chroniona. Art. 212 k.k. chroni cześć i godność osoby pomawianej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Oczywiście słusznie wskazywał obrońca, że pod ochroną prawa pozostają także inne wartości jak swoboda wypowiedzi, wolność wyrażania opinii, czy prawo do krytyki, jednak nie są to prawa nieograniczone. Niedopuszczalne jest bowiem przekraczanie pewnych granic, zwłaszcza w zakresie ochrony czci i godności innych osób oraz poszanowania ich praw. Wniosek Wniosek pełnomocnika oskarżycieli prywatnych o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak wyżej. Lp. Zarzut 1 Błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegające na: - nieuzasadnionym uznaniu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego P. K. jest znikoma, w sytuacji gdy: (I) czyny te godzą w cześć i dobre imię oskarżycieli, tj. dobra prawne o wysokiej wartości społecznej, (II) czyny te godzą w dobra prawne czterech podmiotów, (III) rozmiar wyrządzonej oskarżycielom szkody jest znaczny, (IV) czyny te zostały popełnione w sposób przemyślany, uprzednio zorganizowany, tak, aby zarzuty kierowane względem oskarżycieli dotarły do możliwie szerokiego grona odbiorców oraz sprawiały wrażenie wiarygodnych, za sprawą zaangażowania profesora prawa oraz (...) w ich rozgłaszanie, mimo że oskarżony miał pełną świadomość, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny że są one niezgodne z prawdą, (V) oskarżony P. K. działał z zamiarem bezpośrednim ich popełnienia, (VI) czyny te motywowane były dążeniem do podważenia wiarygodności oskarżycieli oraz storpedowania prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, co powinno skutkować ustaleniem przez Sąd Rejonowy, że stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego P. K. jest wyższy niż znikomy; - nieuzasadnionym przyjęciu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego P. K. jest znikoma z uwagi na okoliczność, że odnoszące się do oskarżycieli sformułowania artykułowane przez oskarżonego P. K., tj. „kradzież udziałów”, „przywłaszczenie”, „przekręt”, „wyprowadzenie milionów pochodzących z przestępstwa”, „legalizacja przestępczego przejęcia udziałów”, „podejrzani”, „przestępcy”, „złoczyńcy” (które to określenie, w kontekście w jakim zostało użyte w niniejszej sprawie, stanowiło eufemistyczny zastępnik słowa „przestępcy”), stwierdzenia o manipulacjach sprawozdaniami finansowymi, nadużyciach księgowych, fałszowaniu przez Oskarżycieli wyników finansowych spółki (...) sp. z o.o., zarzuty korupcyjnego wpływania na czynności urzędowe sądów, prokuratur, komornika, w tym przy użyciu rzekomych wpływów z (...), znajomości wynikających z sugerowanej agenturalnej przeszłości pokrzywdzonych („przekręty po znajomości”, „obracali się w kręgach zbliżonych do (...)”, „referendarz mógł działać w zmowie ze sprawcami”, „panowie z (...)”, „biznesy oparte o służby”, „załatwili sobie wyrok”), służyły ochronie społecznie uzasadnionego interesu, przejawiającego się w dążeniu oskarżonego P. K. do ujawnienia i piętnowania patologii systemu prawno-gospodarczego, w tym szczególności problematyki doręczeń w postępowaniu cywilnym, problematyki nieskuteczności instrumentów prawnych, a nade wszystko - instytucji ochrony prawnej (zwłaszcza sądów) służących obronie majątku przed nieuzasadnionymi atakami procesowymi, podczas gdy sformułowania te - niedotyczące funkcjonowania systemu prawno- gospodarczego, lecz personalnie pana M. P. oraz pana S. M. i bezpodstawnie zarzucające im popełnienie szeregu poważnych przestępstw - nie były prawdziwe, a zatem nie były obiektywnie zdatne do ochrony wspomnianego interesu; - nieuzasadnionym przyjęciu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego B. K. jest znikoma z uwagi na okoliczność, że odnoszące się do oskarżycieli sformułowania artykułowane przez oskarżonego B. K., tj. m.in. „... podjęli rozmyślne działania o charakterze przestępczym pozbawiając P. K. udziałów...”, „przestępcy”, „złoczyńcy”, służyły ochronie społecznie uzasadnionego interesu, przejawiającego się w dążeniu oskarżonego do ujawnienia i piętnowania patologii systemu prawno- gospodarczego, w tym w szczególności problematyki doręczeń w postępowaniu cywilnym, problematyki nieskuteczności instrumentów prawnych, a nade wszystko - instytucji ochrony prawnej (zwłaszcza sądów) służących obronie majątku przed nieuzasadnionymi atakami procesowymi, podczas gdy sformułowania te - niedotyczące funkcjonowania systemu prawno-gospodarczego, lecz personalnie pana M. P. oraz pana S. M. i bezpodstawnie zarzucające im popełnienie szeregu poważnych przestępstw - nie były prawdziwe, a zatem nie były obiektywnie zdatne do ochrony wspomnianego interesu; - nieuzasadnionym przyjęciu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego P. K. jest znikoma z uwagi na okoliczność, że prawdziwość zarzutów oskarżonego P. K., odnoszących się do oskarżycieli, tj. „kradzież udziałów”, „przywłaszczenie”, „przekręt”, „wyprowadzenie milionów pochodzących z przestępstwa”, „legalizacja przestępczego przejęcia udziałów”, „podejrzani”, „przestępcy”, „złoczyńcy” (które to określenie, w kontekście w jakim zostało użyte w niniejszej sprawie, stanowiło eufemistyczny zastępnik słowa „przestępcy”), stwierdzenia o manipulacjach sprawozdaniami finansowymi, nadużyciach księgowych, fałszowaniu przez oskarżycieli wyników finansowych spółki (...) sp. z o.o., zarzuty korupcyjnego wpływania na czynności urzędowe sądów, prokuratur, komornika, w tym przy użyciu rzekomych wpływów z (...), znajomości wynikających z sugerowanej agenturalnej przeszłości pokrzywdzonych („przekręty po znajomości”, „obracali się w kręgach zbliżonych do (...)”, „referendarz mógł działać w zmowie ze sprawcami”, „panowie z (...)”, „biznesy oparte o służby”, „załatwili sobie wyrok”), została w pewnym stopniu uprawdopodobniona, podczas gdy twierdzenie o uprawdopodobnieniu prawdziwości tych zarzutów nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a ponadto pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą domniemania niewinności, wyrażoną w art. 5 § 1 k.p.k.; - nieuzasadnionym uznaniu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego P. K. jest znikoma z uwagi na okoliczność, że zarzuty oskarżonych, formułowane w stosunku do oskarżycieli, wypowiadane były co do zasady jako elementy szerszej, opartej na dokumentach relacji mających dotyczyć patologii systemu prawno- gospodarczego, podczas gdy okoliczność, o której mowa, w rzeczywistości wpływa wyłącznie na zwiększenie stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych czynów, albowiem zarzuty artykułowane względem oskarżycieli w ramach tych, jednoznacznie pejoratywnych, jednostronnych oraz nieobiektywnych relacji, dodatkowo pozycjonują oskarżycieli jako aktywnych uczestników oraz beneficjentów „układu”, wpływających na sposób funkcjonowania tego krytykowanego systemu; - nieuzasadnionym uznaniu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonych jest znikoma z uwagi na niekorzystny dla oskarżonego P. K. „bilans strat” w ramach sporu z oskarżycielami, podczas gdy okoliczność, o której mowa nie stanowi kryterium oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, a ponadto kwestie związane z ewentualnym stwierdzeniem pokrzywdzenia oskarżonego P. K. w wyniku „przekształceń korporacyjnych”, uzyskania korzyści przez oskarżycieli kosztem oskarżonego P. K., czy wyzuciem oskarżonego P. K. z jego majątku, pozostają poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie; - nieuzasadnionym uznaniu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego B. K. jest znikoma, w sytuacji gdy: (I) czyny te godzą w cześć oraz dobre imię oskarżycieli, tj. dobra prawne o wysokiej wartości społecznej, (II) czyny te godzą w dobra prawne czterech podmiotów, (III) rozmiar wyrządzonej oskarżycielom szkody jest znaczny, (IV) czyny te zostały popełnione w sposób przemyślany, uprzednio zorganizowany, tak, aby zarzuty kierowane względem oskarżycieli dotarły do możliwie szerokiego grona odbiorców, (V) czyny te zostały popełnione podczas wykładu w ramach konferencji prasowej, zorganizowanej w siedzibie (...) w W., w celu nadania wypowiedziom oskarżonego formalnej rangi oraz uwiarygodnieniu tych treści autorytetem profesora prawa oraz (...), (VI) oskarżony B. K. miał pełną świadomość, że zarzuty popełnienia szeregu przestępstw, formułowane względem oskarżonych, są niezgodne z prawdą i godzą w zasadę domniemania niewinności, ( VII) oskarżony B. K. działał z zamiarem bezpośrednim popełnienia zarzucanych mu czynów, (VIII) czyny te motywowane były dążeniem do podważenia wiarygodności oskarżycieli oraz storpedowania prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, co powinno skutkować ustaleniem przez Sąd Rejonowy, że stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego B. K. jest wyższy niż znikomy; a w konsekwencji powyższych uchybień, zdaniem pełnomocnika, doszło do: - obrazy przepisów postępowania, tj. art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., poprzez umorzenie postępowania na skutek bezpodstawnego uznania, że społeczna szkodliwość czynów zarzucanych oskarżonym jest znikoma. Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W dalszej części należało szczegółowo odnieść się do zarzutów apelacji oraz innych zagadnień mających wpływ na ocenę społecznej szkodliwości czynów objętych aktem oskarżenia. Na wstępie należy podkreślić, że zarzuty odwoławcze w tej części stanowiły w pewnym zakresie powielenie zarzutów wyrażonych wyżej. Dotyczy to między innymi błędnego zastosowania kryteriów z art. 115 § 2 k.k., co zostało szczegółowo omówione we wcześniejszej części uzasadnienia. Na tym etapie ograniczono się więc do pozostałych zagadnień, które miały wpływ na wydanie wyroku kasatoryjnego w niniejszej sprawie. Po pierwsze, rację ma pełnomocnik oskarżycieli prywatnych, że kontratyp z art. 213 k.k. nie jest okolicznością, która ma wpływ na ocenę społecznej szkodliwości czynu. Jak wskazano wyżej, w przypadku stwierdzenia znamion tego kontratypu Sąd pierwszej instancji powinien oskarżonych uniewinnić lub zmienić opis czynu w taki sposób, aby wyeliminować wypowiedzi, które nie noszą znamion zniesławienia. W realiach niniejszej sprawy wydaje się to (przynajmniej na chwilę obecną) o tyle utrudnione, że wypowiedzi oskarżonych stanowiły zwarty ciąg w dłuższym okresie czasu nastawiony na przedstawianie oskarżycieli prywatnych w złym świetle, jako osób dopuszczających się wielokrotnego łamania prawa, manipulacji w obrocie gospodarczym oraz innych nadużyć. Wypowiedzi oskarżonych powinny więc podlegać całościowej analizie, a nie, jak zrobił to Sąd pierwszej instancji, poprzez eksponowanie niektórych elementów wypowiedzi wyrwanych z szerszego kontekstu. Zwieńczeniem tego toku rozumowania może być zresztą odpowiednia redakcja czynu przypisanego oskarżonym (o ile Sąd w postępowaniu ponownym stwierdzi ich winę), która nie musi być oparta o rozliczne i obszerne cytaty inkryminowanych wypowiedzi, lecz syntetyczne ujęcie zarzutów na szkodę oskarżycieli prywatnych, które miały być podane do publicznej wiadomości. Na obecnym etapie zbiorcza analiza wypowiedzi oskarżonych pozwala kategorycznie wykluczyć kontratyp z art. 213 k.k. Brak podstaw do przyjęcia, co słusznie wykazał pełnomocnik, jakoby zarzuty formułowane wobec oskarżycieli prywatnych polegały na prawdzie. Wszak twierdzenia oskarżonych (cytowane w zarzucie apelacji) nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Ani w postępowaniu o naruszenie dóbr osobistych, ani w postępowaniu karnym, w tym również jeśli chodzi o zawiadomienia, które oskarżeni mieli kierować do organów ścigania. Nie przedstawiono również dostatecznych dowodów prawdy w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie należy zauważyć, że wyjaśnienia oskarżonych były oparte przede wszystkim o subiektywne poczucie krzywdy z racji działań podjętych przez oskarżycieli prywatnych w stosunku do oskarżonego P. K.. Poczucie krzywdy nie jest jednak formą pozaustawowego kontratypu i nie upoważniało do publicznego rozgłoszenia nieprawdy. Mając to na uwadze, poza zakresem rozważań można było pozostawić zagadnienie obrony społecznie uzasadnionego interesu, gdyż oczywiście ten warunek, poza publicznym podniesieniem prawdziwego zarzutu, musi być spełniony dla przyjęcia omawianego kontratypu. Należy tylko zgodzić się z wywodami pełnomocnika zawartymi w apelacji, że treść wypowiedzi oskarżonych nie była nastawiona na przedstawienie opinii publicznej szkodliwych praktyk i manipulacji w obrocie gospodarczym, lecz przedstawienie oskarżycieli prywatnych w złym świetle oraz podanie nieprawdziwych faktów dotyczących ich działalności związanych z przejęciem podmiotu gospodarczego. Oczywiście nie można wykluczyć w dyskursie publicznym przedstawiania szkodliwych praktyk w obrocie gospodarczym, które mogą być nawet poparte konkretnymi przykładami z praktyki (np. w dyskusji akademickiej, które bazuje na popularnej metodzie case study). Konieczna jest jednak w takich przypadkach dbałość o ochronę dóbr osobistych innych osób (ewentualnie innych dóbr prawnych podlegających ochronie prawnej), np. poprzez niepodawanie danych osobowych, nazw podmiotów i innych cech, które pozwalają na ich identyfikację. W przeciwnym wypadku osoba, która publicznie podnosi zarzuty wobec konkretnej osoby, a nie dysponuje odpowiednimi dowodami prawdy - naraża się na odpowiedzialność karną za zniesławienie. Powołanie się na prospołeczną motywację nie uchyla tej odpowiedzialności. Po drugie, za niedopuszczalne należy uznać wykluczenie znamion zniesławienia, czy przyjęcie kontratypu z art. 213 k.k. w przypadku formułowania wypowiedzi o popełnieniu przestępstw przez oskarżycieli prywatnych. Chodzi tu zarówno o wypowiedzi, które operowały takimi pojęciami, jak również wypowiedzi o faktach, które ewidentnie sugerowały popełnienie przestępstwa (chociażby z art. 296 k.k. przez rzekomo umyślne działania na szkodę danego podmiotu). W praktyce sądowej ugruntowany jest pogląd, że nazwanie kogoś „przestępcą” – kto nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu – stanowi zniesławienie. Wynika to m.in. z zasady domniemania niewinności, która właśnie dlatego zyskała rangę konstytucyjną, że jest adresowana erga omnes. Każdy ma obowiązek szanować tę zasadę, chyba że domniemanie niewinności zostanie obalone prawomocnym wyrokiem sądu. Nie można tutaj a limine odrzucić dopuszczalności przeprowadzenia w tym zakresie dowodu prawdy (np. w celu wykazania kontratypu). Rozważania te, przynajmniej na obecnym etapie, można jednak uznać za bezprzedmiotowe, ponieważ oskarżeni takich dowodów nie przedstawili (czego nie sposób utożsamiać z wyrażeniem subiektywnego zapatrywania, że działania podjęte przez oskarżycieli prywatnych musiały mieć charakter przestępczy, skoro ich rezultat okazał się dla P. K. niekorzystny). Wręcz przeciwnie, jak słusznie zaakcentował pełnomocnik oskarżycieli prywatnych, orzeczenia tak organów ścigania, jak i sądów zdecydowanie wykluczyły wariant popełnienia przestępstwa przez oskarżycieli prywatnych. W uzupełnieniu należy dodać, że oskarżeni nie mieli żadnych podstaw do powołania się na pozaustawowy kontratyp prawa do dozwolonej krytyki. Kontratyp ten odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których krytyka jest konieczna dla obrony uzasadnionego interesu danej osoby. W praktyce dopuszcza się tutaj nawet naruszenie dobrego imienia innej osoby lub podmiotu zbiorowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2017 r., III KK 477/16, LEX nr 2307112). Muszą to być jednak działania limitowane wyłącznie potrzebą ochrony interesu danej osoby (np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia o przestępstwie), jeżeli zamiarem składającego nie było naruszenie godności osobistej lub dobrego imienia, a ponadto, gdy nie przekroczył on granic rzeczywistej potrzeby (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2017 r., III KK 359/16, LEX nr 2329442). Ustalone dotychczas fakty, które polegają chociażby na rozlicznych publikacjach w internecie czy organizacji konferencji prasowej w celu podniesienia zarzutów szkalujących oskarżycieli prywatnych nie mieszczą się w tej kategorii. Nie sposób przyjąć, że był to niezbędny środek obrony interesu oskarżonego P. K.. Rację ma pełnomocnik oskarżycieli prywatnych, że właściwą i wystarczającą metodą ochrony tego interesu była możliwość złożenia zawiadomienia o przestępstwie lub pozwu o zapłatę czy ochronę dóbr osobistych. Brak satysfakcjonujących rozstrzygnięć tych organów nie upoważnił oskarżonych do publicznego podniesienia zarzutów wobec oskarżycieli prywatnych. Po trzecie, w nawiązaniu do wywodów apelacji, które zostały przedstawione w ramach omawianego zarzutu odwoławczego, należy zgodzić się z pełnomocnikiem oskarżycieli prywatnych, że ocena społecznej szkodliwości czynów w niniejszej sprawie wykroczyła poza parametry określone w art. 115 § 2 k.k. Przy ocenie społecznej szkodliwości należy ograniczyć się do samego czynu wpisanego w przedmiot procesu, tj. jego strony przedmiotowej i podmiotowej (postaci zamiaru, motywacji). Bez znaczenia są inne okoliczności, które mogą mieć np. wpływ na wymiar kary, lecz nie dotyczą samego czynu (np. sposób życia, warunki osobiste, wiek, opinia). Rację ma pełnomocnik oskarżycieli prywatnych, że „bilans strat” w ramach sporu P. K. z pokrzywdzonymi (który Sąd Rejonowy ocenił jako „niekorzystny” dla oskarżonego) nie ma znaczenia przy szacowaniu społecznej szkodliwości czynów objętych aktem oskarżenia. Wniosek Wniosek pełnomocnika oskarżycieli prywatnych o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak wyżej. Lp. Zarzut 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 1. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1. Zarzut apelacji, który zasadnie podważył dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę społecznej szkodliwości czynów objętych zarzutami aktu oskarżenia, skutkował uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania z uwagi na regułę ne peius zawartą w art. 454 § 1 k.p.k. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. 2.1. Zwięźle o powodach uchylenia Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 3.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. 4.1. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy w całości przeprowadzić przewód sądowy. Sąd pierwszej instancji winien rozważyć potrzebę przeprowadzenia dowodów prawdy na okoliczności objęte zarzutami aktu oskarżenia, o ile zostaną przedstawione wnioski dowodowe w tym zakresie i będą zasługiwały na uwzględnienie. W pozostały zakresie Sąd może rozważyć zastosowanie art. 442 § 2 k.p.k. Materiał dowodowy powinien zostać oceniony zgodnie z kryteriami art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem wyrażonych wyżej zapatrywań dotyczących braku znamion czynu zabronionego, kontratypu z art. 213 k.k. oraz badania znikomej społecznej szkodliwości czynu. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 7. PODPIS SSO Sebastian Ładoś
II_K_1111.23_wyrok_z_uzasadnieniem_II_inst._X_Ka_1149.240D0A_zanonimizowany.pdf	1. Sygn. akt X Ka 1149/24 1.1.WYROK 1.2.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Parzyszek Protokolant: sekretarz sądowy Karolina Popowska przy udziale oskarżyciela prywatnego H. W. po rozpoznaniu 12 lutego 2025 r. sprawy M. R., K. K. (1) i B. P. oskarżonych o czyn z art. 212 §1 k.k. w zw. z art. 212 §2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 6 września 2024 r. sygn. akt II K 1111/23 orzeka: zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonych M. R., K. K. (1) i B. P. od popełnienia zarzuconego im czynu; kosztami procesu obciąża oskarżycielkę prywatną. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt X Ka 1149/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 6 września 2024 r. sygn. II K 1111/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ w całości ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w części ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. M. R., K. K. (1), B. P. K. K. (1) nie kontaktował się z B. P. w związku z emisją jej filmów. uzupełniające wyjaśnienia B. P. 805v-806v M. R. nie wskazywał B. P. tematów jej filmów. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 uzupełniające wyjaśnienia B. P. Wyjaśnienia oskarżonej były logiczne i przekonywujące. Nie pozostawały w sprzeczności z żadnym innym dowodem. Strona przeciwna nie kwestionowała ich wiarygodności. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. w części dotyczącej oskarżonego K. K. (1) ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z uwagi na rodzaju zarzutu apelacyjnego postawionego przez obrońcę, dotyczącego naruszenia art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, konieczne i uprawnione było przeprowadzenie całościowej kontroli zaskarżonego wyroku. Jakkolwiek oskarżonym przypisano czyn popełniony wspólnie i w porozumieniu, to jak to sąd poniżej wykaże, nie było ku temu jakichkolwiek podstaw w stosunku do K. K. (1). Pomimo tego, że w sprawie zostały przeprowadzone do tej pory dwie rozprawy główne, to cały materiał dowodowy jaki zdołano pozyskać był skąpy. Ograniczał się bowiem, pomijając pojedyncze wyjaśnienia oskarżonych M. R. i B. P., do zeznań obojga oskarżycieli prywatnych, którzy nie posiadali żadnej wiedzy o okolicznościach w jakich doszło do emisji filmu pt. „(...)”, wydruków komunikatów prasowych, odnoszących się do reakcji władz (...) na wyemitowany materiał, zeznań J. O. (1), oraz wydruków komentarzy widzów. W praktyce zatem sąd rejonowy mógł podjąć próbę ustalenia okoliczności w jakich film został nadany tylko na podstawie wyjaśnień oskarżonych, zeznań J. O. (1), oraz komunikatów władz (...). Bliższa analiza treści tych dowodów powinna jednak doprowadzić sąd ten do wniosku, że jedynymi dowodami odnoszącymi się do tego jak wyglądał proces pozyskania filmu i podjęcia decyzji o jego emisji, były wyjaśnienia oskarżonych. Jeśli bowiem chodzi o zeznania J. O. (1), to pomimo tego, że Sąd Okręgowy w W., uchylając poprzedni wyrok w sprawie, wskazał na potrzebę jego przesłuchania celem wyjaśnienia jaki był zakres obowiązków i odpowiedzialności wydawcy , sąd rejonowy podczas przesłuchania świadka nie pytał go o te elementy szczegółowo, poprzestając na stwierdzeniu cyt. „To redakcja programu, jego wydawca decyduje o tym, co będzie publikowane” (k.692). Jednak świadek wyraźnie podkreślił, że nie pamiętał audycji z 10 stycznia 2019 r., a zatem także okoliczności w jakich powstał i został wyemitowany ten konkretny materiał. Zacytowana wypowiedź była zatem ogólnym sądem, a nie przedstawieniem okoliczności konkretnego zdarzenia. Sąd rejonowy odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego R. co do roli oskarżonego K., w sekcji 2.2 swego uzasadnienia powołał się co prawda także na zeznania J. O. (2), to brak było w nich informacji dotyczących tej okoliczności. Świadek ten, zeznając podczas poprzedniego rozpoznania sprawy 1 marca 2022 r., powołał się wyłącznie na swoje doświadczenie (...) i wiedzę o pracy w (...) (k.446). Odnosił się zatem do obowiązków (...) programu, a K. K. (1) był (...). Ponadto była to wiedza o charakterze ogólnym, nie dotycząca realiów jakie w 2019 r. obowiązywały w (...), a tym bardziej przy produkcji i emisji programu (...). Dlatego też i ten dowód był nieprzydatny do poczynienia ustaleń faktycznych. Jeśli chodzi zatem o wyjaśnienia oskarżonych, to nawet przed powtórnym przesłuchaniem B. P. przez tutejszy sąd w tym postępowaniu, wprost wykluczały one udział oskarżonego K. K. (1) w podejmowaniu decyzji o emisji filmu. Sąd rejonowy poczynił zatem ustalenie o współsprawstwie tego oskarżonego na komunikatach prasowych władz (...) sygnowanych przez J. O. (1), a opublikowanych następnego dnia po emisji programu. Rzecz w tym, że komunikaty te nie były oświadczeniami wiedzy, informującymi o tym jak wyglądał proces zatwierdzania materiałów do emisji tego dnia i kto się tym rzeczywiście zajmował. Komunikaty te w swej treści sprowadzały się do przedstawienia stanowiska władz (...) wobec elementu filmu, uznanego przez niektóre media i komentatorów jako (...). Władze (...) informowały, że nie godzą się na (...) i że w związku z tym zostali zawieszeni (...) programu. Tymczasem sąd rejonowy, zresztą w ślad za uzasadnieniem wyroku tut. sądu wydanego w sprawie sygn. IX Ka 1090/23 przyjął, że (...) programu decydował o kierunku i treści emitowanego materiału w telewizji i że w dniu 10 stycznia 2019 r. K. K. (1) jako (...) programu był odpowiedzialny za emisję materiału „(...)”. Było to zwykłe domniemanie, niedopuszczalne w procesie karnym, a przy tym sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Powszechnie wiadomym jest bowiem, że człowiek może ponosić kilka rodzajów odpowiedzialności np.: moralną, polityczną, prawną cywilną, prawną karną. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego można jedynie stwierdzić, że konsekwencje wyciągnięte przez J. O. (1) wobec (...) programu to była odpowiedzialność kierownika jednostki za zaistniałą w niej sytuację, a zatem odpowiedzialności zbliżona do (...). (...) został postawiony zarzut opublikowania materiału (...). Zarzut (...) w polskich realiach jest zarzutem bardzo poważnym, który stawia osobę nim dotkniętą w jednej linii z (...) poprzez skojarzenie (...), a zatem władze (...) w obliczu jego postawienia poczuły się zobowiązane do podkreślenia, że one (...) nie tolerują. Niejako naturalnym sposobem wykazania tego było właśnie szybkie znalezienie osób odpowiedzialnych za zaistniałą sytuację i ich ukaranie. Odpowiedzialności (...) przełożonego za działania podwładnych nie można jednak zrównywać z odpowiedzialnością karną. Sąd rejonowy przyjmując za własne ustalenia władz (...) co do osób odpowiedzialnych za publikację filmu, uchylił się przy tym od poczynienia ustaleń, do których samodzielnego poczynienia był zobowiązany. Tym bardziej taki sposób czynienia ustaleń faktycznych nie mógł zostać zaakceptowany w toku kontroli instancyjnej, że z zeznań J. O. (1) jak i wcześniejszych komunikatów (...) nie wynikało w ogóle, że firma właściwie wytypowała osoby odpowiedzialne za zaistniałą sytuację. Już choćby zatem z uwagi na brak dowodów jednoznacznie dowodzących, że K. K. (1), będąc świadomym treści filmu „(...)”, podjął decyzję o jego emisji, lub takową zaakceptował, nie zostały spełnione przesłanki do przypisania mu popełnienia zarzuconego czynu. Ponadto sąd rejonowy dysponował wyjaśnieniami M. R., który jednoznacznie wskazał, że to on sam podjął decyzję o opublikowaniu filmu, a K. K. (1) w tym nie uczestniczył. Pomimo tego, że wyjaśnienia te nie zostały obalone żadnym dowodem przeciwnym, oraz nie były sprzeczne z doświadczeniem życiowym jak i zasadami logicznego rozumowania, gdyż M. R. z uwagi na swoją pozycję (...) mógł mieć dużą swobodę w tworzeniu swojego programu, to sąd rejonowy z oczywistą obrazą art. 7 k.p.k. uznał je za niewiarygodne. Tymczasem prawidłowo ocenione wyjaśnienia tego oskarżonego uniemożliwiały ustalenie współudziału K. K. (1) w popełnieniu zarzuconego im czynu. Już zatem tylko dla porządku należy wskazać, że gdyby nawet sąd rejonowy zdołał w przekonywujący sposób wykazać niewiarygodność tego fragmentu wyjaśnień M. R., to przecież nie oznaczałoby to, że dzięki temu powstał dowód winy K. K. (1). Celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości odnośnie sprawstwa K. K. (1) sąd odwoławczy przesłuchał oskarżoną B. P.. Potwierdziła ona wersję M. R. w odpowiedniej części. Przekazała bowiem, że ze strony (...) utrzymywała kontakt wyłącznie z M. R. i raczej nawet nie poznała K. K. (1). Co istotne, oskarżona wyjaśniła, że swoje filmy (...) wysyłała na adres mejlowy M. R. w dzień emisji do godz. 12:00. Tej treści wyjaśnienia nie dają zatem podstawy do ustalenia nawet z małym stopniem prawdopodobieństwa, że (...) programu musiał się z nimi zapoznawać przed ich emisją, oraz że pomiędzy oskarżonymi występował element porozumienia. Wiarygodność tych wyjaśnień była wysoka, a pełnomocnik oskarżycielki prywatnej nie podjęła nawet próby ich podważenia. Wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego K. K. (1) ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn wskazanych powyżej w części dotyczącej oskarżonych B. P. i M. R. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny 3.2. Przechodząc do uzasadnienia decyzji podjętej wobec pozostałych oskarżonych sąd pragnie na wstępie zaznaczyć, że wcześniej nie oglądał programów w (...) z (...) oskarżonej B. P.. Dokonując zatem oceny utworu poddanego wartościowaniu prawnemu nie pozostawał pod wpływem wcześniejszych ocen jej twórczości. Już na wstępie tego fragmentu uzasadnienia sąd musi odnieść się też do istotnego fragmentu wystąpienia pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, a dotyczącego próby powiązania przedmiotowego filmu z incydentem jaki miał miejsce w miejscu pracy oskarżycielki prywatnej 14 stycznia 2019 r. Pełnomocnik w swoim wystąpieniu wskazywała na fakt emisji filmu jako przyczynę najścia. Tymczasem również ta okoliczność, jak każda inna w postępowaniu karnym, podlegała obowiązkowi udowodnienia w toku przewodu sądowego. Skoro oskarżycielka prywatna nie wnioskowała o przesłuchanie sprawcy tamtego zajścia lub przynajmniej o przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień/zeznań złożonych w innym postępowaniu, albo innego wiarygodnego dowodu na tą okoliczność, obecnie próba takiego powiązania ma charakter wyłącznie publicystyczny. Ustaleń faktycznych nie można bowiem czynić na podstawie domniemań lub faktów prasowych. Analogicznie nieuzasadnione z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych było powiązanie emisji tego filmu z późniejszym zabójstwem P. A.. Tutaj także oskarżycielka nie wykazała, wnioskując o przeprowadzenie stosownego dowodu, aby taki związek istniał. Rozważania w przedmiocie wniesionej apelacji należy, zdaniem sądu odwoławczego, rozpocząć od przeprowadzenia rekonstrukcji tego, co zostało wyrażone w zakwestionowanym utworze. Sąd odwoławczy zapoznał się z utworem przed rozprawą, a zatem jeszcze przed przesłuchaniem B. P., dokonując jego interpretacji, która doprowadziła go do istotnie odmiennych wniosków niż wyrażone przez sąd rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. (...) zaczyna się od widoku figurki oskarżycielki prywatnej, która stoi pomiędzy otwartymi i pustymi 4 skrzyniami, przy których leży pusty worek. Figurka wytrzepuje worek sprawdzając, czy coś się w nim znajduje. Należy się domyślać, że poszukuje pieniędzy. Kiedy z worka nic nie wypada, figurka zaczyna się zastanawiać, co uczynić. Nagle doznaje olśnienia. Druga scena. Figurka oskarżycielki prywatnej siedzi na podłodze w pokoju z zabawkami. Po jej obu stronach znajdują się skrzynki, a obok nich wysypane zabawki. Figurka oskarżycielki czegoś poszukuje. Wreszcie znajduje korpus postaci ubranej w strój kojarzący się z J. O. (2). Następnie ze skrzynki wyjmuje głowę, podobną do głowy ww. i umieszcza ją na korpusie. Na końcu znajduje jeszcze klucz, który wkłada w plecy złożonej figurki i nakręca sprężynę. Figurka zaczyna się poruszać, jakby jechała na kółkach ukrytych w jej butach. Ruszają się natomiast jej ręce. W jednej dłoni ma przedmiot przypominający skarbonkę (...). Wyraźnie widać, że figurka J. O. (2) ma w plecach wsadzony kluczyk. Od chwili wprawienia jej w ruch figurka J. O. (2) mówi słowa „(...)”. Słychać też odgłos mechanizmu działającego w zabawkach z napędem sprężynowym. Trzecia scena. Figurka oskarżycielki prywatnej stoi za blatem, trzymając w dłoni konsolę do zdalnego sterowania zabawkami. Najpierw na blat wjeżdża figurka J. O. (2), który podjeżdża do jego końca, a następnie wjeżdża tyłem samochód terenowy z przyczepą. Na dachu samochodu znajduje się jeden pusty słoik, a na przyczepie 2 kolejne. Widać, że figurka oskarżycielki prywatnej wsadza figurkę J. O. (2) na przyczepę, a następnie samochód odjeżdża sterowany konsolą. Czwarta scena. Figurka J. O. (2) siedzi na ławce otulona kocem, powtarza „(...)”, ale ręce ma już puste. Opodal stoi inna figurka nn osoby, przed którą znajduje się szereg słoików wypełnionych banknotami. Figurka ta ma w dłoni puszkę do zbierania datków, którą porusza. Piąta scena. Figurka oskarżycielki prywatnej stoi za blatem i sterując przy pomocy konsoli, sprowadza ten sam samochód co poprzednio, tym razem ciągnący już 2 przyczepy. Zarówno na dachu pojazdu jak i obu przyczepach znajduje się bardzo dużo banknotów, dodatkowo na drugiej przyczepie na banknotach siedzi figurka J. O. (2). Figurka oskarżycielki prywatnej bierze z pierwszej przyczepy plik banknotów i macha nimi koło swojego nosa. Szósta scena. Banknoty leżą już usypane w kopę na blacie przed figurką oskarżycielki prywatnej. Ta mówi „(...)” i sięga po worek, taki sam jak w pierwszej scenie. Zaczyna wrzucać pieniądze do worka. Wówczas figurka J. O. (2) wypowiada słowa zza ekranu „ (...)” i podjeżdża do figurki oskarżycielki prywatnej. Wtedy figurka oskarżycielki prywatnej wyjmuje z pleców figurki J. O. (2) kluczyk i go odrzuca. Figurka J. O. (2) staje. Figurka oskarżycielki prywatnej kontynuuje wkładanie banknotów do worka. Kiedy ten jest już pełny i został ostatni banknot, 10 złotowy, figurka oskarżycielki prywatnej kładzie go na przyczepę samochodu, ustawia na niej napis „datki” i sterując za pomocą konsoli, odjeżdża samochodem. Siódma scena. Figurka oskarżycielki prywatnej stoi za blatem, na którym leży kilka wypchanych worków, zaczyna machać ręką widzom. Figurka J. O. (2) powtarza „(...)”. Figurka oskarżycielki prywatnej bierze tą figurkę, zdejmuje jej głowę, która stawia na blacie, a resztę odrzuca. W ocenie sądu absurdalność (...) jest oczywista, trudno ją interpretować dosłownie. Nikt dysponujący choćby podstawowym zakresem inteligencji i doświadczenia życiowego nie uwierzy przecież, że oskarżycielka prywatna trzyma swoje pieniądze w starodawnych skrzyniach i worku, albo w to, że J. O. (2), to maszyna o kształcie człowieka, czy też bezwolna osoba kierowana przez oskarżycielkę prywatną. Podobnie, gdyby (...) traktować poważnie, wręcz ośmieszające dla jej autorki byłoby stawianie tezy, że tylko zupełnie symboliczna część środków pozyskanych w wyniku działalności (...) jest zgłaszana jako przychód (...). Informacje o corocznych rekordowych zbiórkach są bowiem szeroko nagłaśniane, a w placówkach (...) po tylu latach działania (...) prawie wszędzie widać urządzenia oznaczone jej logo. (...) wręcz słynie z tego, że osiąga wielkie dochody, nie zaś z ich symbolicznej wysokości, na co wskazywałoby pozostawione 10 zł na przyczepie z napisem DATKI. Dlatego też nie tylko uprawnione ale wręcz nakazane było spojrzenie na tą satyrę w szerszy, mniej dosłowny sposób, starając się odczytać zamysł twórcy. Czego zresztą satyra jako gatunek literacki wymaga. W ocenie sądu odwoławczego powziętej jeszcze przed poznaniem wyjaśnień B. P., w analizowanym utworze osoba H. W. jest uosobieniem (...). W działalność (...) i to na najwyższym poziomie zaangażowała się ona od początku przemian z lat 90- tych. Jest jednym z nielicznych (...), którzy z niewielkimi przerwami od początku lat 90-tych ubiegłego wieku do daty czynu pełnili jedne z najważniejszych funkcji w państwie. (...). To te aktywności miały decydujący wpływ na jej rozpoznawalność i postrzeganie w społeczeństwie, a nie praca (...). Co ważne, Prezydentem (...) oskarżycielka prywatna przestała być (...)., a zatem (...) przed emisją filmu. W żadnym wypadku nie mogła zatem oczekiwać, że będzie już traktowana jak zwykły obywatel, ewentualnie (...). Ta jej długotrwała, bardzo wysoka pozycja w (...), stawiała ją w szeregu osób publicznych, zmuszonych poddać się krytyce w najszerszym zakresie. Nie powinno zatem dziwić, że autorka satyry to właśnie po jej wizerunek sięgnęła, aby pokazać (...) stającego w obliczu pustki w skarbie (puste skrzynie i worki na pieniądze wprost kojarzą się bowiem ze skarbcem (...), a nie prywatnym pokojem). Następnie mamy opowieść o (...), który myśląc jak zapełnić pusty skarbiec, wpada na pomysł, aby odwołać się do dobroczynności. Wbrew stanowisku sądu rejonowego J. O. (2) nie został w animacji przedstawiony jako osoba współdziałająca w przywłaszczeniu pieniędzy. Wprost wynika to z faktu, że nie jest on zaprezentowany jako samodzielna, decyzyjna osoba, a wytwór (...). Ponadto dlatego, że widząc jak figurka oskarżycielki prywatnej upycha zebrane pieniądze do worka, wypowiada słowa „(...)”, co skutkuje jego wyłączeniem. Zarówno wypowiedziane słowa, jak i reakcja na nie figurki oskarżycielki prywatnej wprost dowodzą tego, że przedstawiony los pieniędzy nie jest przez niego akceptowany. Tym samym (...) ta nie powinna być odczytana przez sąd rejonowy jako próba zdyskredytowania (...), jak i J. O. (2) jako współdziałających w czymś nielegalnym. Wręcz przeciwnie, jest on ofiarą działań (...). Powyższe odczytanie utworu przez sąd odwoławczy okazało się w znacznej części zbieżne z intencją twórcy, czyli B. P.. Odnosząc się zaś do interpretacji dokonanej przez sąd rejonowy, to przyjął on wersję najmniej korzystną dla oskarżonej, czyli prymitywnej propagandy wymierzonej w J. O. (2), (...) i byłą Prezydent W., a jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 września 2022 r. sygn. I KK 180/22, „skoro w świetle różnych, ale równorzędnych kryteriów zachodziła możliwość nadania wypowiedzi oskarżonej, niewątpliwie wulgarnej, co najmniej dwóch znaczeń i żadnego z nich nie dało się wykluczyć, to należało wybrać taki sens owej wypowiedzi, który był dla niej najkorzystniejszy”. Dla sądu nie do końca była jasna tylko wymowa szóstej sceny, podczas której figurka oskarżycielki prywatnej zabiera worki z pieniędzmi, zostawiając jako datki symboliczne 10 zł. Jak już jednak wcześniej wskazano, w swoim rzeczywistym przekazie jest ona absurdalna. Nikt bowiem, nawet w kręgach nieprzychylnych J. O. (2) i (...) nie sformułował tezy, która by wybrzmiała wyraźnie w przestrzeni publicznej, że prawie wszystkie środki pozyskiwane przez (...) są przywłaszczane jeszcze przed podaniem oficjalnych wyników zrzutki, lub później. Brak jest przesłanek do stwierdzenia, że zamiarem autorki było stworzenie takiego właśnie przekazu, bo cała opowieść zaczynała się w pustym skarbcu, a nie prywatnym mieszkaniu, oraz figurka pokrzywdzonej oglądała pusty worek i skrzynie, a nie prywatny portfel. W ocenie sądu odwoławczego scena ta ma symboliczne znaczenie. Oskarżona w złożonych wyjaśnieniach, nawiązując do wcześniejszego swojego filmu pt. „(...)” wyjaśniła, że filmem pytała się o sens finansowania ze zbiórek publicznych działalności instytucji państwowych, bo (...), są zadaniami publicznymi finansowanymi z przymusowych danin. Jaki zatem jest sens tyle lat po transformacji ustrojowej utrzymywania tej praktyki. Zwłaszcza, że państwo jest już na zupełnie innym poziomie zasobności niż w latach 90-tych. Sąd natomiast, ale nie wiedząc, o nawiązaniach do wcześniejszych filmów, odczytał tą scenę podobnie, bo jako krytykę (...), że trwonią na sobie znane cele środki publiczne, a następnie muszą uciekać się do ofiarności ludzi. Inaczej mówiąc, że większość darowizn od ludzi idzie na pokrycie zadań, które powinny być sfinansowane z danin przymusowych (zabierane worki z pieniędzmi), a tylko mała część zostaje na to co powinno być przedmiotem działalności dobroczynnej. W ocenie sądu bez istotnego znaczenia było to, że film został opublikowany w ramach programu (...). Nie istnieją bowiem żadne ograniczenia odnośnie tego, w jakich formatach programów mogą być zamieszczane treści satyryczne. W związku z faktem, że mowa o satyrze (...), umieszczenie filmu w programie poświęconym sprawom codziennym nie było niczym szczególnym. Połączenie poważnej rozmowy z krótkim filmem satyrycznym mogło tylko podnieść atrakcyjność programu dla widzów. Dzięki temu widz miał kontakt z różnymi formami rozmowy o rzeczywistości, jedną poważną, a drugą satyryczną. W ocenie sądu odwoławczego w warunkach państwa demokratycznego nie jest też niczym szczególnym, że w przeddzień jakiegoś wydarzenia są stawiane w różnej formie pytania, czasami wraz z próbą odpowiedzi, o przyczyny, zasadność, czy przebieg tychże wydarzeń. W samym zwróceniu uwagi na to, że w budżecie państwa są pustki i konieczne jest odwoływanie się do dobroczynności obywateli, aby ci mogli otrzymać to co państwo jest zobowiązane zapewnić im zgodnie z obowiązującym prawem (...), nie ma nic niestosownego. Z tych samych powodów dopuszczalne w ramach debaty o sprawach publicznych jest przedstawienie przez artystę swojego poglądu odnośnie tego, czy i w jakiej zależności dane zdarzenie pozostaje od działań (...). W Polsce na przestrzeni lat pojawiło się wiele inicjatyw społecznych, w tym zbiorek, ale żadna nie uzyskała tak dużego wsparcia od instytucji państwowych i samorządowych jak (...). Dlatego też uzasadnione jest pytanie o relacje jakie zachodzą pomiędzy danym przedsięwzięciem, a (...), a szerzej sferą przez nich zarządzaną. Zwłaszcza, że ci biorą aktywny udział w wydarzeniach organizowanych przez (...). Tym powiązaniem (...) z wydarzeniami organizowanymi przez (...) jak i osobistymi antypatiami oskarżonej należy tłumaczyć to, że oskarżona wykorzystała w (...) wizerunek oskarżycielki prywatnej. Tu należy jednak podkreślić, że typ zaangażowanego (...) artysty jest w polskiej rzeczywistości bardzo rozpowszechniony. Wielu także było i jest artystów i twórców głośno i namiętnie wspierających (...) oskarżycielki prywatnej. Zasadnie sąd rejonowy zwrócił uwagę na odzew jaki wywołała publikacja tego filmu wśród widzów. Z wydruków dołączonych do aktu oskarżenia nie wynika jednak, ile osób w sposób aktywny zareagowało na emisję satyry. Nie mniej na podstawie przedłożonych dowodów nie można uznać, że była to duża ilość. Okoliczność, że kilkadziesiąt, czy nawet kilkaset osób zinterpretowało utwór jako pomówienie H. W. o przywłaszczenie prawie całości środków ze zbiórki zorganizowanej przez (...), nie może jednak decydować o tym jaki był faktyczny przekaz tego utworu. Tym bardziej jeśli się zważy na to, że publiczność programów telewizyjnych w czasie wysokiej oglądalności jest liczona zazwyczaj w setkach tysięcy. W tym kontekście należy zauważyć, że z uwagi na występującą skrajną polaryzację sporej części polskiego społeczeństwa, działania przedstawicieli drugiej strony czasami są z góry interpretowane pod założoną tezę, bez chęci dostrzeżenia innej możliwości. W tym wypadku oznaczało to, że niektórzy zwolennicy (...) w satyrze widzieli potwierdzenie swojego przekonania o przestępczej naturze przeciwników (...). Natomiast zwolennicy (...) interpretowali nagranie w taki sposób, aby upewnić się w przekonaniu o niegodziwości (...). Podczas gdy w polskich realiach (...) nigdy nie była publiczna, zawsze prezentując linię ideową i (...) bliską ludziom nią rządzącym, tylko w różny sposób to się przejawiało. Tym bardziej, że jak trafnie wskazał sąd rejonowy, w orzecznictwie wyjaśniono, iż o zniesławiającym charakterze wypowiedzi nie decyduje jej skutek w postaci reakcji społeczeństwa, a właściwie osób z otoczenia pokrzywdzonego, wyrażającej się zmianą w nastawienia do niego . Chodzi wyłącznie o opinię społeczną znajdującą wyraz w poglądach ludzi rozsądnie i uczciwie myślących. Należy zatem badać każdorazowo, czy określona wypowiedź mogła nie tylko u adresata ale u przeciętnego, rozsądnie zachowującego się człowieka wywołać negatywne oceny i odczucia (wyrok Sądu Najwyższego z 8 marca 2012 r. sygn. V CSK 109/11). W ocenie sądu odwoławczego taki rozsądnie i uczciwie myślący człowiek, dysponujący adekwatnym poziomem wiedzy o współczesnej Polsce, po obejrzeniu filmu nie mógł na jego podstawie uznać, że oskarżycielka prywatna przywłaszczyła pieniądze ze zbiórki dobroczynnej. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 2 lutego 2011 r. sygn. II CSK 431/10, gdy twórczość artystyczna odnosi się do spraw budzących zainteresowanie opinii publicznej, nie należy postrzegać jej wąsko, wyłącznie jako zjawiska należącego do sfery kultury i stanowiącego wyraz wykonywania wolności artystycznej, lecz szerzej, jako element tzw. debaty publicznej. Dotyczy to w szczególności wypowiedzi artystycznych o charakterze satyrycznym. Celem utworu satyrycznego, jest bowiem nie tyle wywołanie u odbiorców pewnych doznań duchowych, czy estetycznych, co spowodowanie refleksji umysłowej na tematy poruszane w satyrze, często dotyczące negatywnych zjawisk zachodzących w różnych dziedzinach życia. Satyra zmierza więc do przekazania pewnych treści, wobec czego sama forma utworu jest tylko metodą zwrócenia uwagi odbiorców na samą wypowiedź oraz zawartą w niej treść. (…) Ponieważ utwór satyryczny może być uznany za element debaty publicznej, wobec tego do oceny, czy przekracza on granice bezprawności należy odpowiednio uwzględnić te okoliczności, które mają znaczenie dla oceny wypowiedzi zaliczanych do tej debaty. Przede wszystkim ważny jest cel krytyki utworu satyrycznego, a mianowicie, czy zmierza on do ochrony ważnych społecznie wartości. W analizowanym przypadku celem satyry było zwrócenie uwagi opinii publicznej na nieefektywność (...) / oskarżycielki prywatnej jako Prezydenta W., którzy tak źle gospodarzą ściąganymi daninami, że nadal państwo / samorząd muszą uciekać się do zbiórek ulicznych, aby wypełniać swoje zobowiązania wobec obywateli / mieszkańców. Cel satyry dotyczył zatem społecznie doniosłego zagadnienia. Należało zatem rozważyć, czy było uzasadnione sięgnięcie w ramach jego realizacji po wizerunek oskarżycielki prywatnej. W ocenie sądu odwoławczego tak. Była ona bowiem (...). Zatem jedną z osób współdecydujących o losie Polaków przez ponad ćwierć wieku. Należy także rozważyć, czy naruszenie dóbr osobistych osoby objętej satyrą było niezbędne dla osiągnięcie celu utworu satyrycznego. Ocena sformułowań naruszających dobra osobiste, powinna być dokonana z uwzględnieniem całego kontekstu utworu, w którym były one zawarte, oraz ukształtowanych zwyczajów w ramach tej dziedziny kultury, do której zalicza się dany utwór. Otóż w ocenie sądu jak to wyżej wykazano, obiektywny i rozsądny odbiorca utworu nie powinien z niego wyprowadzić wniosku o przywłaszczeniu przez oskarżycielkę środków pozyskiwanych przez (...), czy powzięciu takiego zamiaru. Przesłanie filmu wymagało zaś wprowadzenia do niego osoby (...), było to niezbędne do zawarcia w nim treści zamierzonych przez autorkę. Wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych B. P. i M. R. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z powodów przedstawionych powyżej sąd uznał, że zakwestionowana wypowiedź artystyczna nie zawierała w tym konkretnym układzie sytuacyjnym treści zniesławiających i mieściła się w ramach wolności wypowiedzi artystycznej. Jak już to sygnalizowano, ocena utworu mogłaby być inna, gdyby pokrzywdzona chowała pieniądze do torebki lub portfela, lub posłużyła się anonimową figurką, nie mającą jednoznacznych odniesień do rzeczywistości, wykluczających dosłowny przekaz satyry. Choć i tutaj należałoby pamiętać, że w polskiej debacie publicznej jest powszechnie przyjęte i akceptowane określanie przeciwników (...) sformułowaniami wulgarnymi, ośmieszającymi lub przypisującymi jeszcze gorsze postawy niż zawłaszczanie mienia społecznego (np. ruska onuca, faszysta-w oderwaniu od kontekstu historycznego). Wobec powyższego zbędne stało się badanie drugiego zarzutu apelacyjnego. 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 4.1. 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 5.1.1. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany sąd zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzuconego im czynu Zwięźle o powodach zmiany 5.2.1. z powodów wskazanych w sekcji 3 tego uzasadnienia 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.1.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.3.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.4.1. 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1.Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Z uwagi na uniewinnienie oskarżonych sąd zmienił też rozstrzygnięcie o kosztach procesu i obciążył nimi oskarżycielkę prywatną (art. 632 pkt 1) k.p.k.). 1.PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja co do winy 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ w całości ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w części ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
V_K_737.23_uzasadnienie_zanonimizowane.pdf	UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 737/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. D. Ł. (1) komparycja wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty zapis programu "(...)" k. 11 akt (...) artykuł "(...)" k. 102-105 k. 120-123 akt (...) k. 30-33 W dniu 20 lutego 2020 roku D. Ł. (1) prowadziła wraz z R. Z. (1) na antenie (...) program "(...). W związku z przypadającym w tym dniu tłustym czwartkiem w/w rozmawiali o planach ujednolicenia różnych stawek VAT, obowiązujących w przypadku pączków z różnym terminem przydatności do spożycia. Rozmowa oskarżonej z R. Z. rozpoczęła się od tematu różnych stawek VAT dot. pączków. Następnie w toku rozmowy R. Z. stwierdził, że zeschnięte pączki mogą być użyte jako swego rodzaju broń do uśmierzania agresji. Następnie oskarżona w kontekście użycia pączków jako broni do uśmierzania agresji przytoczyła (...). Po emisji materiału filmowego na którym szefowa kampanii wyborczej A. D. J. K. rozdawała pączki w otoczeniu demonstrantów, w tym A. S. (1) R. Z. (1) zadał pytanie czemu opozycja czegoś z tym nie zrobi bo to robi totalnej opozycji więcej obciachu. Po tych słowach oskarżona odpowiedziała, że czemu mieliby coś z tym zrobić bo musieliby nowych zatrudnić a tak to już mają stałych. Po chwili na ekranie pojawił się napis telewidza J. M. o treści „A jak im nie wstyd. Wydzierają się za 8%, czy za ile?”. Jeszcze przed pojawieniem się tego napisu oskarżona stwierdziła, że się zastanawia według jakiej stawki VAT są oni (demonstranci) rozliczani (5, 8, 23) i czy jest to związane z ich świeżością, bo jak oblecą te wszystkie imprezy w całej Polsce w jednym tygodniu to ich świeżość jest jak pączków 14 dniowych. zeznania świadka A. S. (1) k. 273v-275 akt (...) zeznania świadka J. Ł. k. 296v -297v akt (...) zeznania świadka S. S. k. 297v-299 akt (...) zeznania świadka K. G. k. 299-299v akt (...) zeznania świadka A. W. k. 300-301 akt (...) zeznania świadka R. Z. (1) k. 319v-321 akt (...) k. 100v-101v zeznania świadka K. K. k. 322v-323v akt (...) Następnie oskarżona dodała, że tam Pan S. się pojawił nasz stary znajomy ze wszystkich demonstracji. Prowadzący program "(...)" wcześniej znali materiały filmowe emitowane w programie, ponadto mogli w swoich wypowiedziach nawiązać do treści jeszcze nie pokazanych lub skierować komentarze w kierunku mającej nastąpić prezentacji albo kontynuować wątki wcześniej pokazane w różnej konfiguracji. wyjaśnienia oskarżonej k. 323v-325 akt (...) k. 80v-82 zeznania świadka W. B. k. 337v-339 akt (...) wydruki artykułów internetowych k. 87-99 Oskarżona jest osobą niekaraną. karta karna k. 270 akt (...) k. 51 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zapis programu "(...)" Autentyczność zapisu nagrania nie była kwestionowana przez strony, jak również brak było podstaw do zakwestionowania jej autentyczności z urzędu. Zapis nagrania przedstawia słowa oskarżonej D. Ł. (1) - „ja się zastanawiam według jakiej stawki – 5, 8 czy 23 procent VAT ci państwo są potem rozliczani i czy to ewentualnie z ich świeżością jest jakoś związane, jak oblecą te wszystkie imprezy w jednym tygodniu, świeżość ich jest taka jak tych pączków 14-sto dniowych, a tam pan S. się pojawił, nasz stary znajomy ze wszystkich demonstracji”. zeznania świadka A. S. (1) Świadek jest oskarżycielem prywatnym w niniejszej sprawie. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości, albowiem są one spójne, rzeczowe, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci: zapisu nagrania "(...)", zeznań świadków: J. Ł., S. S.. Świadek w swoich zeznaniach opisywał charakter prowadzonej przez siebie działalności obywatelskiej i społecznej oraz swoją motywację do podejmowania tych działań. Świadek w swoich zeznaniach kategorycznie i jednoznacznie wskazał, że w związku z zaangażowaniem w działalność ruchu społecznego, antyrządowego nie pobierał nigdy wynagrodzenia, zaś jego aktywność wynika wyłącznie z przekonań politycznych. zeznania świadka J. Ł. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości, albowiem są one spójne, rzeczowe, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka A. S. (1). Zeznania świadka są spójne z relacją oskarżyciela prywatnego w zakresie potwierdzenia zaangażowania oskarżyciela prywatnego A. S. (1) w działalność ruchu społecznego i działalność opozycyjną w (...). Świadek w swoich zeznaniach wskazała na nieodpłatny charakter działalności członków w/w (...), finansowanie celów statutowych z darowizn i zbiórek publicznych. Nadto świadek wskazała, iż wielokrotnie w programach emitowanych w (...) wielokrotnie słyszała niepochlebne komentarze na temat A. S. (1), który był wymieniany z nazwiska. Świadek odbiera komentarze jako oszczerstwa i pomówienia kierowane pod adresem oskarżyciela prywatnego. zeznania świadka S. S. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości, albowiem są one spójne, rzeczowe, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań pozostałych świadków. Świadek w swoich zeznaniach potwierdziła zaangażowanie oskarżyciela prywatnego A. S. (1) w działalność opozycyjną i społeczną w (...). Nadto zeznania świadka potwierdzają nieodpłatny charakter działalności członków w/w (...), finansowanie celów statutowych z darowizn i zbiórek publicznych. Świadek w swoich zeznaniach zaprzeczyła, by zaangażowanie członków w realizacje celów (...) w udział w hepeningach i akcjach społecznych organizowanych przez (...) było opłacane. Świadek nie posiada wiedzy na temat okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia opisanego w prywatnym akcie oskarżenia. zeznania świadka K. G. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości, albowiem są one spójne, rzeczowe, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań pozostałych świadków. Świadek w swoich zeznaniach potwierdził zaangażowanie oskarżyciela prywatnego A. S. (1) w działalność ruchu opozycyjnego (...). Nadto świadek wskazywał na nieodpłatną działalność oskarżyciela prywatnego A. s. we wskazanych (...) oraz zeznawał na temat pochodzenia środków na finansowanie działalności organizacji. Świadek nie posiada wiedzy na temat okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia opisanego w prywatnym akcie oskarżenia. zeznania świadka A. W. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości, albowiem są one spójne, rzeczowe, a także zgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań pozostałych świadków. Zeznania świadka odnoszą się do nieodpłatnego zaangażowania oskarżyciela prywatnego A. S. (1) w działalność społeczną i opozycyjną. zeznania świadka R. Z. (1) Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w części potwierdzenia faktu współprowadzenia z D. Ł. (1) programów z cyklu "(...)". Świadek w swoich zeznaniach wskazywał, że półtorej/ dwie godziny przed emisją wraz z współprowadzącą spotykali się z wydawcą programu w celu obejrzenia felietonów filmowych. Nadto świadek wskazał na improwizowany charakter programu, który nie posiadał przygotowanego wcześniej scenariusza. Świadek nie posiadał wiedzy na temat otrzymywania wynagrodzenia przez oskarżyciela prywatnego A. S. (1) z tytułu działalności społecznej. zeznania świadka K. K. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie wskazania charakteru audycji programu "(...)", który jest w części efektem interakcji z widzami. Zeznania w tym zakresie są zbieżne z wyjaśnieniami D. Ł. (1) i świadka R. Z. (3). Świadek nie posiadał wiedzy na temat wynagradzania A. s. za swoją działalność opozycyjną, a nadto nie posiadał wiedzy na temat przebiegu i treści emitowanych w trakcie programu objętego zarzutem. wyjaśnienia oskarżonej Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej w części w zakresie potwierdzenia faktu współprowadzenia z R. Z. (1) programów z cyklu "(...)", przebiegu rozmowy prowadzonej programie. Wyjaśnienia oskarżonej potwierdzają, że prowadzący program przed jego emisją zapoznają się dostępnymi materiałami. Za wiarygodne uznać należy również twierdzenia oskarżonej, że nie miała ona wiedzy aby A. S. pobierał wynagrodzenie za udział w demonstracjach. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej w zakresie wskazania, iż podczas audycji programu wątek oskarżyciela prywatnego A. S. (1) był odrębnym wątkiem, co było sprzeczne z nagraniem zapisu programu "(...)" z którego wynika, że wypowiedź oskarżonej odnośnie osób protestujących, w tym wcześniejsza części rozmowy dotycząca stawek podatku VAT obowiązujących na pączki, następnie przyrównanie osób protestujących do "nieświeżych pączków" oraz dywagacje oskarżonej według jakiej stawki Vat są te osoby rozliczane - co wprost sugerowało, iż pobierają one wynagrodzenie za udział w demonstracjach - odnosiła się do protestujących, w tym do A. S.. zeznania świadka W. B. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie prowadzenia przez oskarżyciela prywatnego A. S. (1) działalności opozycyjnej oraz jego aktywności w tą działalność. Świadek w swoich zeznaniach wskazał, iż pamięta sam program prowadzony przez D. Ł. (1) w dniu objętym zarzutem w niniejszej sprawie, jednakże nie pamięta by w trakcie audycji na żywo odnosiła sie ona do oskarżyciela prywatnego. karta karna Dokument potwierdzający uprzednią niekaralność oskarżonej. Sporządzony zgodnie z przepisami, brak okoliczności podważających jego rzetelność i wiarygodność. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu zeznania świadka J. O. (k. 321-322v - akt (...)) Zeznania świadka nie mają znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie, albowiem dotyczą wypowiedzi D. H. w programie (...). oświadczenie A. Ż. (k. 345 akt (...) k. 35) Dowód nie miał znaczenia dla ustalenia faktów, albowiem nie dotyczył on A. S., a (...). artykuł "(...)" (k. 30-33) Artykuł pod redakcja D. Ł. (1) miał znaczenie dla sprawy jedynie w zakresie potwierdzenia, że oskarżona zajmowała się kwestią pobierania przez uczestników demonstracji wynagrodzenia, przy czym nie potwierdzał odnosi się do realiów niniejszej sprawy, dlatego nie artykuł ten nie odnosił się bezpośrednio do A. S., a w szczególności tego czy był on opłacany za swoją działalność społeczną. wydruki artykułów internetowych (k. 87-89) Dowód nie miał znaczenia dla ustalenia faktów, albowiem dotyczy on przyznanego zadośćuczynienia oskarżycielowi prywatnemu A. s. związanych z dokonaniem niesłusznych zatrzymań przez funkcjonariuszy Policji oraz finansowania działalności (...). 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I. D. Ł. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Analiza stanu faktycznego pozwoliła na przyjęcie, iż oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzuconego jej przestępstwa z art. 212 § 1 i 2 k.k. Przestępstwo przypisane oskarżonej polega na pomówieniu innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. W § 2 art. 212 k.k. ustawodawca wyodrębnił kwalifikowany typ przestępstwa zniesławienia, polegający na pomawianiu za pomocą środków masowego komunikowania. Pomówić, w rozumieniu art. 212 § 1 k.k., to zarzucić coś komuś, posądzić, oskarżyć o coś, przypisać zarzut. Znamię „pomawia” należy zatem definiować jako sformułowanie i rozpowszechnienie (zakomunikowanie innej osobie bądź grupie osób) przez sprawcę zarzutu dotyczącego właściwości bądź postępowania pomawianego. Ocena ujemnej treści pomówienia musi być dokonywana w kontekście wymagań lub oczekiwań związanych z zajmowanym stanowiskiem czy pełnioną funkcją, wykonywanym zawodem albo rodzajem działalności osoby pokrzywdzonej . Artykuł 212 § 1 k.k. stanowi nie o poniżeniu w ogóle, lecz o poniżeniu w opinii publicznej, co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób. O zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. Karalne jest, więc takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną (post. SN z 14.10.2010 r., II KK 105/10, Prok. i Pr. – wkł. 2011, Nr 3, poz. 11). Czyn zabroniony z art. 212 § 1 i 2 k.k. to przestępstwo formalne (bezskutkowe). Dla jego dokonania nie jest wymagane zaistnienie skutku w postaci poniżenia pokrzywdzonego w opinii publicznej lub utraty przez niego zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności – wystarczy stwierdzenie, że zniesławiająca wypowiedź mogła taki skutek wywołać. Występek zniesławienia należy do kategorii przestępstw umyślnych, które można popełnić zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca czynu zabronionego musi mieć zatem świadomość tego, że jego wypowiedź zawiera zarzut zniesławiający pod adresem innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Nadto musi sobie zdawać sprawę z tego, że podniesienie lub rozgłoszenie takiego zarzutu może potencjalnie narazić podmiot, którego on dotyczy, na poniżenie w opinii publicznej lub utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. W ocenie sądu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że słowa oskarżonej wypowiedziane w programie "(...)" na antenie telewizji (...) naraziły oskarżyciela prywatnego A. S. (1) na poniżenie w oczach opinii publicznej. Słowa wypowiedziane w trakcie dostępnego szerokiej publiczności programie telewizyjnym przez D. Ł. (1) niosły ze sobą treści opisujące i przedstawiające takie okoliczności i fakty dotyczące działalności oskarżyciela prywatnego, które były nie tylko nieprawdziwe, lecz także stawiały go w niekorzystnym świetle i mogły poniżyć w opinii publicznej, bowiem przedstawiały A. S. (1) jako osobę uczestniczącą w demonstracjach o charakterze opozycyjnym w charakterze osoby najemnej, za wynagrodzeniem, mogącym podlegać rozliczeniu za to działanie według stawki VAT. W niniejszej sprawie prowadzący program "(...)" wcześniej znali materiały filmowe jakie miały być prezentowane w programie, a więc posiadali realną możliwość wcześniejszych przemyśleń co do poruszanych w programie określonych treści, w tym co do swoich wypowiedzi. Nadto jak wynika z dołączonego nagrania prowadzący program mogli nawiązać do treści jeszcze nie pokazanych lub skierować komentarze w kierunku mającej nastąpić prezentacji albo kontynuować wątki wcześniej pokazane w różnej konfiguracji. W ocenie sądu zarówno przebieg programu, sposób jego prowadzenia i inne wypowiedzi prowadzących jakie padały w trakcie programu jednoznacznie wskazują, że D. Ł. działała zamiarem pomówienia A. S.. Wypowiedź oskarżonej odnośnie osób protestujących, w tym wcześniejsza części rozmowy dotycząca stawek podatku VAT obowiązujących na pączki, następnie przyrównanie osób protestujących do "nieświeżych pączków" oraz dywagacje oskarżonej według jakiej stawki VAT są te osoby rozliczane - co wprost sugerowało, iż pobierają one wynagrodzenie za udział w demonstracjach - odnosiła się do protestujących, w tym do A. S.. Analizując szczegółowo przebieg programu, pojawiające sią nagrania i treści wypowiadane przez oskarżoną i R. Z. nie sposób przyjąć, że dalsza część wypowiedzi oskarżonej, tj. ta odnosząca się do A. S. miała charakter odrębny i nie nawiązywała do wcześniejszej części wypowiedzi oskarżonej dotyczącej stawek VAT na pączki oraz świeżości uczestników demonstracji jak 14 dniowych pączków. Rozmowa oskarżonej z R. Z. rozpoczęła się od tematu różnych stawek VAT dot. pączków. Następnie w toku rozmowy R. Z. stwierdził, że zeschnięte pączki mogą być użyte jako swego rodzaju broń do uśmierzania agresji. Po tym oskarżona w kontekście użycia pączków jako broni do uśmierzania agresji przytoczyła (...). Oskarżona tym samym już na początku rozmowy powiązała temat pączków z protestującymi, tj. (...), wiedząc przy tym, że za chwilę będzie w programie wyemitowany materiał filmowy na którym szefowa kampanii wyborczej A. D. będzie rozdawała pączki w otoczeniu demonstrantów wśród których znajdował się m.in. A. S., identyfikowany właśnie z (...), o czym oskarżona jako dziennikarka z całą pewnością wiedziała. Rozmowa następnie dotyczyła protestujących, którzy działają w różnych miastach, a jak nie są mieszkańcami tych miast i nie mają gdzie to siedzą i wyją pod oknem (...). Oskarżona zapowiadając następnie materiał filmowy cały czas wiązała temat pączków z protestującymi mówiąc, że zaatakowali oni szefową sztabu A. D. (2) która częstowała pączkami, na co R. Z. odpowiedział, że miała ona miękkie pączki i nie mogła się nimi obronić. Wiążąc temat pączków z demonstrantami pamiętać należy, że we wcześniejszej części rozmowy o pączkach była mowa o obowiązujących na nie stawkach VAT, która to kwestia pojawi się następnie w kontekście wynagrodzeń protestujących za udział w demonstracjach. Oskarżona zapowiadając materiał filmowy wiedziała, że pojawi się w nim A. S., bowiem zapoznawała się z materiałem wcześniej, ponadto znała A. S., który był widoczny na nagraniu, w pobliżu szefowej kampanii A. D.. Po prezentacji materiału rozmowę rozpoczęła oskarżona podnosząc przywołane w nagraniu pytania demonstrujących do szefowej sztabu o wstydzie („jak pani nie wstyd ?). Na to R. Z. zadał pytanie czemu opozycja czegoś z tym nie zrobi bo to robi totalnej opozycji więcej obciachu. Po tych słowach oskarżona odpowiedziała, że czemu mieliby coś z tym zrobić bo musieliby nowych zatrudnić a tak to już mają stałych. Po chwili na ekranie pojawił się napis telewidza J. M. o treści „A jak im nie wstyd. Wydzierają się za 8%, czy za ile?”. Jeszcze przed pojawieniem się tego napisu oskarżona, że się zastanawiała według jakiej stawki VAT są oni rozliczani (5, 8, 23) i czy jest to związane z ich świeżością, bo jak oblecą te wszystkie imprezy w całej Polsce w jednym tygodniu to ich świeżość jest jak pączków 14 dniowych. Następnie oskarżona dodała, że tam Pan S. się pojawił nasz stary znajomy ze wszystkich demonstracji. Na słowa oskarżonej odpowiedział R. Z. mówiąc żeby oskarżona uważała bo mecenas D. poda ją do sądu za ujawnienie informacji, danych osobowych Pana S.. Oskarżona stwierdziła, że nie podała wszystkich. Dalej R. Z. podnosił, że Pan S. jest wszędzie i skakał po pomniku (...). Pojawił się napis J. U. że „Pan S. nie lubi pączków”. Wówczas oskarżona podniosła, że A. S. chwalił się, iż był mężem zaufania w jednej z komisji wyborczych zdaje się przy europejskich wyborach także jak tacy mężowie liczą głosy to… Po tym pojawił się napis osoby o danych (...) o treści „Kto za to płaci” R. Z. zauważył, ze głupio wyszło bo jak wymienili go (A. S. (1)), to powinni wszystkich wymienić. Oskarżona odpowiedziała że następnym razem się postarają. R. Z. kontynuował, iż nie zajmie to dużo czasu bo to nie jest liczna (...). Oskarżona zauważyła, że to 15 stałych osób do 20 , na co R. Z. stwierdził, że nie zbankrutuje na tym (...) i że to może sprytna akcja odciągania uwagi publiczności od kandydatki (...). W ocenie sądu z analizy całokształtu powyższej rozmowy wynika jednoznacznie, że wypowiedź oskarżonej dotycząca A. S. o treści „tam Pan S. się pojawił, nasz stary znajomy ze wszystkich demonstracji” łączy się z wcześniejszymi słowami oskarżonej w których najpierw stwierdziła ona, że po co opozycja miałaby zatrudnić nowych (protestujących), skoro mają już stałych, a następnie zastanawiała się według jakiej stawki VAT protestujący są rozliczani (5, 8, 23) i czy jest to związane z ich świeżością, bo jak oblecą te wszystkie imprezy w całej Polsce w jednym tygodniu to ich świeżość jest jak pączków 14 dniowych. Oskarżona jako dziennikarka, dążąc do tego aby program był spójny powiązała temat stawek VAT na pączki z protestującymi i ich możliwym wynagrodzeniem rozliczanym też według jakichś stawek VAT, ponadto powiązała świeżość 14 dniowych pączków ze świeżością uczestników protestów, po udziale w wielu demonstracjach. Wcześniej jeszcze oskarżona w kontekście protestujących powiedziała, o braku konieczności zatrudniania nowych demonstrantów, skoro są stali ich uczestnicy. Budując powyższy kontekst oskarżona przywołała osobę A. S., który był znany z uczestnictwa w szeregu demonstracjach, a ponadto znajdował się na wyemitowanym w programie materiale filmowym gdzie rozdawane były pączki. Takie przedstawienie pokrzywdzonego przez oskarżoną niewątpliwie powodowało, iż to on stał się przez wypowiedź oskarżonej niejako uosobieniem protestującego, który jest zatrudniany przez opozycję, który może być rozliczany według stawki VAT i który jest nieświeży jak 14 dniowy pączek, po tym gdy weźmie udział w szeregu demonstracjach. Oskarżona miała w ocenie sądu świadomość, iż po jej słowach taki właśnie będzie odbiór osoby A S., co więcej działa ze świadomością aby tak właśnie się stało, bowiem znała wcześniej materiał filmowy, wiedziała, że znajduje się na nim A. S., który był uczestnikiem szeregu protestów w ramach (...). Oskarżona celowo powiązała osobę A. S. ze swoimi wcześniejszymi wypowiedziami dotyczącymi nieświeżych pączków , zatrudniania demonstrantów przez opozycję, płacenia im wg. różnych stawek VAT, tak jak w przypadku pączków aby przedstawić go w negatywnym świetle, tj. jako człowieka niewiarygodnego, najemnego, działającego społecznie dla pieniędzy, będącego na usługach opozycji i nieświeżego tj. nie zachowującego higieny osobistej. Oskarżona nie miała przy tym żadnych dowodów potwierdzających aby A. S. był opłacany przez opozycję, otrzymywał wynagrodzenia od niej według stawki VAT i był osobą nie utrzymującą higieny osobistej po udziale w demonstracjach. Z całą pewnością dowodów takich nie dostarczył artykuł prasowy autorstwa oskarżonej "(...)", który w ogóle nie odnosił się bezpośrednio do osoby A. S.. Słowa oskarżonej z całą pewnością mogły poniżyć A. S. w opinii publicznej, w szczególności w kontekście jego działalności społecznej, którą prowadził w ramach (...). Zdaniem sądu w nagraniu zapisu programu "(...)" nie widać treści satyrycznych i żartobliwych, a program ten pod pozorem programu satyrycznego poruszał wątki polityczne, ośmieszające opozycję i osoby je wspierające. W sprawie nie pojawił się żaden dowód potwierdzający aby osoby aktywnie uczestniczące w protestach w ramach (...) za swe działania pobierały wynagrodzenia. Jak wynika z zeznań świadków (...) składa się z członków aktywistów, protestujących przeciwko niedemokratycznym działaniom władzy, a ich działania sprowadzały się do organizowania happeningów. Oskarżona mając powszechną wiedzę o celach tego ruchu społecznego wykorzystała forum publiczne do kreowania negatywnego i fałszywego obrazu osoby oskarżyciela prywatnego. Sąd miał na względzie prawo oskarżonej do wyrażania opinii, publicznej krytyki, czy dokonywania subiektywnej oceny określonych wydarzeń, jednak w realiach tej sprawy granice wolności wypowiedzi zostały przez oskarżoną przekroczone. Z powyższych względów sąd uznał oskarżoną winną zarzuconego jej czynu. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. Ł. (1) I. 1. Poczynione ustalenia faktyczne i ich analiza prawna upoważniały, a zarazem obligowały do wymierzenia oskarżonej kary. Przy wymiarze kary Sąd kierował się zasadami określonymi w art. 53 k.k., tj. bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz mając na cele prewencji generalnej i indywidualnej. Wymierzając oskarżonej karę Sąd uwzględnił stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej, jak również brał pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, okoliczności ustalone w sprawie pozwalają na przyjęcie, że zarówno wina sprawcy, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania charakteryzowały się znacznym stopniem. Oskarżona jest osobą dorosłą, doświadczoną życiowo, mającą świadomość konsekwencji swojego postępowania, która wykazała się rażąco niewłaściwym zachowaniem i lekceważeniem porządku prawnego. Zauważenia wymaga łatwość podjętej przez nią decyzji o naruszeniu porządku prawnego w sytuacji, która tego absolutnie nie wymagała, następnie konsekwencja i duże natężenie złej woli, którym wykazała się w swoim działaniu. Oskarżona umiejętnie, sugestywnie i niezwykle konsekwentnie podejmowała działania, w których przy pomocy swobodnego manipulowania znanymi sobie okolicznościami, kreowała niesprawiedliwy, nierzetelny i nieprawdziwy obraz działań oskarżyciela prywatnego, co świadczy o wysokim stopniu jej winy i znacznej społecznej szkodliwości czynu. Ocena samego zdarzenia i postępowania oskarżonej musi być wszechstronna i uwzględniać wszystkie ustalone w toku przewodu sądowego fakty. Na wymiar kary wpływ miały również okoliczności przemawiająca na korzyść oskarżonej. Sąd w tym zakresie uwzględnił, iż oskarżona prowadzi ustabilizowane życie i jest osobą nie karaną. W konsekwencji Sąd uznał, że kara o charakterze wolnościowym – kara 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych, będzie w pełni wystarczająca dla osiągnięcia celów kary (art. 53 k.k.). Wymierzona oskarżonej kara grzywny znajduje się w gra- nicach przewidzianych przez ustawę oraz pozostaje adekwatna do stopnia jej winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak również uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają spowodować ukształtowanie w oskarżonej odpowiedniej postawy, w tym wdrożenie do poszanowania prawa i zasad obowiązujących powszechnie w stosunkach międzyludzkich. D. Ł. (1) II. 1. Sąd na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzekł od oskarżonej D. Ł. (1) nawiązkę na rzecz (...) ul. (...), (...)-(...) W. w wysokości 5000 zł złotych. Zdaniem Sądu orzeczona nawiązka przyczyni się do wzmocnienia siły oddziaływania wyroku, będzie przy tym dodatkowym bodźcem służącym powstrzymaniu oskarżonej od popełnienia w przyszłości kolejnego przestępstwa. Rozstrzygając w przedmiocie wysokości orzeczonej nawiązki Sąd miał na względzie, iż dla swej skuteczności powinno ono być odczuwalne dla oskarżonej, zarazem nie może ono przewyższać jej możliwości finansowych i narażać na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a także musi być adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuściła. W konsekwencji Sąd uznał, że wysokość orzeczonej od oskarżonej nawiązki uwzględnia jej sytuację rodzinną i materialną. D. Ł. (1) III. 1. Sąd na podstawie art. 43 b k.k. orzekł wobec oskarżonej D. Ł. (1) środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie go przez okres 1 (jednego) roku od daty uprawomocnienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie. Wobec uznania oskarżonej za winnej pomówienia oskarżyciela prywatnego za pomocą środków masowego przekazu, zasadnym jest zdaniem Sądu podanie wyroku do publicznej wiadomości celem zapoznania się z nim przez opinię publiczną. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Sąd na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądził od oskarżonej D. Ł. (1) na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300 złotych tytułem zwrotu uiszczonych przez niego zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 864 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zaś na podstawie art. 628 pkt 2 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 520 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym opłatę w kwocie 500 złotych. 7. Podpis
V_K_737.23_wyrok_zanonimizowany.pdf	Sygn. akt 737/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29.04.2024r. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Krysztofiuk Protokolant:B. C. w obecności oskarżyciela prywatnego A. S. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 22.03 i 18.04.2024r.sprawy: D. Ł., c. A. i W., ur. (...) w W. oskarżonej o to, że: w bliżej nieustalonym miejscu i czasie, nie wcześniej niż 20 lutego 2020 roku, za pomocą środków masowego komunikowania się, wypowiadając się użyła sformułowań słownych, wyemitowanych następnie w programie telewizyjnym „(...)” na antenie telewizji (...), tj. słów: „ja się zastanawiam według jakiej stawki – 5, 8 czy 23 procent VAT ci państwo są potem rozliczani i czy to ewentualnie z ich świeżością jest jakoś związane, jak oblecą te wszystkie imprezy w jednym tygodniu, świeżość ich jest taka jak tych pączków 14- sto dniowych, a tam pan S. się pojawił, nasz stary znajomy ze wszystkich demonstracji”, czym pomówiła A. S. o to, że uczestniczy w demonstracjach o charakterze opozycyjnym w charakterze osoby najemnej, za wynagrodzeniem, będąc rozliczanym za to działanie według określonej stawki VAT, o wartości związanej ze „świeżością” danej osoby, a zatem o postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć go w opinii publicznej, tj. o czyn z art. 212§2 kk, orzeka: I. oskarżoną D. Ł. uznaje za winną zarzuconego jej czynu i za tak przypisany czyn na podstawie art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 212 § 1 k.k. skazuje oskarżoną, zaś na podstawie art. 212 § 2 k.k. wymierza jej karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych; II. na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzeka od oskarżonej D. Ł. nawiązkę na rzecz (...) ul. (...), (...)-(...) W. w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy) złotych; III. na podstawie art. 43 b k.k. orzeka wobec oskarżonej D. Ł. środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie go przez okres 1 (jednego) roku od daty uprawomocnienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie; IV. na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądza od oskarżonej D. Ł. na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300 (trzystu) zł tytułem zwrotu uiszczonych przez niego zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 864 (osiemset sześćdziesiąt cztery) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zaś na podstawie art. 628 pkt 2 kpk zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 520 (pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym opłatę w kwocie 500 (pięćset) złotych;
V_K_824.22_uzasadnienie_zanonimizowane.pdf	UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 824/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. A. V. 1. Działając umyślnie w krótkim odstępie czasu z góry powziętym zamiarem: • w dniu 27 lipca 2012 r. kierując wiadomość elektroniczną (email) z adresu (...) na adres mail: W. C. (1) (...), D. N. oraz M. L. określając czynności W. C. (1) m.in. słowami: „ w nawizaniu do Pana prób pozbawienia mnie majątku i praw wielkiej wartości, w załączeniu poniżej przekazujemy Panu zawartą umowę z dnia 17 grudnia 2020 roku”, „Działania Pana są i będą traktowane jako celowe i zamierzone od tejże daty, w tym przypadku jako działanie na wielką szkodę Spółki – Nabywcy przedsiębiorstwa, w której mam bezwzględne prawo do funkcji Prezesa Zarządu spółki oraz ustalonego niniejszą umową wynagrodzenia miesięcznego a także 30 % udziałów zgodnie z &7 w związku z &5 oraz &6”, „Działania wyżej opisane wyczerpują znamiona istnienia obecnie od ponad trzech miesięcy zorganizowanej grupy przestępczej celem wyłudzenia praw majątkowych oraz pracowniczych na wielką skalę wobec Menadżera i Spółki, postanowień zawartej umowy oraz Spółki, będącej we wspólnym z Menadżerm zarządzie majątkowym Spółki w związku z &8 pkt 8.2”; • w dniu 3 sierpnia 2021r. kierując wiadomość elektroniczną (email) z adresu (...) na adres mail: W. C. (1) (...), D. N., P. L., T. P., K. R. określając czynności W. C. (1) m.in. słowami: „ zlecenie kradzieży w dniu dzisiejszym auta z parkingu pod fałszywym pretekstem prawnym – na naszym firmowym w E. przy ul. (...) będocego w mojej wyłącznej dyspozycji – jest przekroczeniem wszelkich barier prawnych”, pomówił W. C. (1) o takie postępowanie, które mogłoby narazić go na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji członka zarządu spółek: (...) sp. z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) sp z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) z siedzibą w L. (KRS: (...)) oraz komplementariusza spółki: (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. (nr KRS: (...)), tj. o czyn z art. 212 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty zeznania oskarżyciela prywatnego 74v-75 W. C. (1) zajmował się branżą (...). W kwietniu 2020 r. poznał A. V., który szukał zatrudnienia, ponieważ spółka (...), którą zarządzał znajdowała się w upadłości. 08.07.2020 r. W. C. (1) i A. V. zawarli umowę, na mocy której oskarżony zobowiązał się m. in. do uzyskania finansowania nowych projektów dla spółki (...), w której oskarżyciel pełnił funkcję prezesa zarządu. We wrześniu 2020 r. oskarżony zainteresował W. C. (1) zakupem od syndyka majątku upadłej spółki (...). W tym celu powołana została spółka (...). 17.12.2020 r. W. C. (1) zawarł w imieniu spółki (...) umowę, na podstawie której oskarżony miał współpracować z syndykiem masy upadłości (...) w zakresie sprzedaży jej majątku na rzecz spółki (...). A. V. od dnia 29.06.2021 r. pełnił w tym celu w spółce funkcję dyrektora zarządzającego. Umowa ta została rozwiązana w dniu 29.06.2021 r. rozwiązanie kontraktu menadżerskiego z dnia 29.06.2021 r. 14 zeznania oskarżyciela prywatnego 74v-75 A. V. we wiadomości e-mail z dnia 27.07.2021 r. przesłanej do W. C. (1), D. N. (dyrektor ds. inwestycji w spółce (...)) oraz M. L. (ówczesnego pełnomocnika oskarżonego) zamieścił wpis, określając czynności W. C. (1) m. in. słowami: „ w nawiązaniu do Pana prób pozbawienia mnie majątku i praw wielkiej wartości, w załączeniu poniżej przekazujemy Panu zawartą umowę z dnia 17 grudnia 2020 roku”, „Działania Pana są i będą traktowane jako celowe i zamierzone od tejże daty, w tym przypadku jako działanie na wielką szkodę Spółki – Nabywcy przedsiębiorstwa, w której mam bezwzględne prawo do funkcji Prezesa Zarządu spółki oraz ustalonego niniejszą umową wynagrodzenia miesięcznego a także 30 % udziałów zgodnie z &7 w związku z &5 oraz &6”, „Działania wyżej opisane wyczerpują znamiona istnienia obecnie od ponad trzech miesięcy zorganizowanej grupy przestępczej celem wyłudzenia praw majątkowych oraz pracowniczych na wielką skalę wobec Menadżera i Spółki, postanowień zawartej umowy oraz Spółki, będącej we wspólnym z Menadżerm zarządzie majątkowym Spółki w związku z &8 pkt 8.2”; wydruk maila oskarżonego A. V. 15 Oskarżony A. V. dnia 03.08.2021 r. przesłał wiadomość elektroniczną do W. C. (1), D. N.; P. L. (radcy prawnego, (...)), T. P., K. R. (radców prawnych, doradców podatkowych, (...)), w której posłużył się słowami: „ zlecenie kradzieży w dniu dzisiejszym auta z parkingu pod fałszywym pretekstem prawnym – na naszym firmowym w E. przy ul. (...) będocego w mojej wyłącznej dyspozycji – jest przekroczeniem wszelkich barier prawnych”. wydruk maila oskarżonego A. V. 18 1.1.2. A. V. 2. W dniu 27 października 2021r. za pomocą środka maskowej komunikacji tj. portalu społecznościowego (...) zamieszczając na profilu będącego w jego dyspozycji i oznaczonego A. V. wpis zawierający m.in. słowa : „Niniejszym informuję o mojej rezygnacji z członkostwa w (...) z dniem 27 października 2021 roku. Powodem głównym tej decyzji jest przyjęcie do swojego grona na członka wspierającego firmę (...) sp. z o.o. z L., będącej częścią firm Pana W. C. (1), osoby kompletnie niewiarygodnej i która to w sposób niezgodny z jakimikolwiek zasadami etycznymi i biznesowymi z rażącym naruszeniem prawa polskiego przejęła znaczący majątek osób prywatnych. Decyzja jest dla mnie przykra i jedyna możliwa wobec jednoczesnego obniżenia standardów etycznych w (...), kierowanej przez Prezesa Z. G. z Grupy (...) SA i Dyrektora (...) A. S..” pomówił umyślnie W. C. (1) o takie postępowanie, które mogłoby poniżyć go w opinii publicznej i mogły naraziły na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji w organach spółek: (...) sp. z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) z siedzibą w L. (KRS: (...)) oraz organu spółki: (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. (nr KRS: (...)), tj. o czyn z art. 212 § 2 kk; Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty zeznania oskarżyciela prywatnego 74v-75 zawiadomienie z dnia 9 września 2021 r. o przyjęciu W. C. (1) w poczet członków zwyczajnych (...) 20 W. C. (1) od 07.09.2021 r. jest członkiem (...), organizacji branżowej, która zrzesza średnie i duże przedsiębiorstwa sektora (...). Nadto, od wskazanej daty jest również członkiem (...) - organizacji branży (...), skupiającym przedstawicieli wszystkich wiodących firm (...). zawiadomienie z dnia 16 września 2021 r. o przyjęciu W. C. (1) w poczet członków (...) 21 zeznania oskarżyciela prywatnego 74v-75 2. A. V. 27 października 2021 roku opublikował na portalu społecznościowym (...) w sieci Internet wiadomości jego autorstwa, w której poinformował o rezygnacji z członkowska w (...) z dniem 27 października 2021 r. Jako powód tej decyzji wskazał " przyjęcie do swojego grona na członka wspierającego firmę (...) sp. z o.o. z L., będącej częścią firm Pana W. C. (1), osoby kompletnie niewiarygodnej i która to w sposób niezgodny z jakimikolwiek zasadami etycznymi i biznesowymi z rażącym naruszeniem prawa polskiego przejęła znaczący majątek osób prywatnych". wydruk wiadomości oskarżonego A. V. 19 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. A. V. jak w pkt 1.1.1. jak w pkt 1.1.2 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty wyjaśnienia oskarżonego 49 wydruk maila oskarżonego A. V. 15, 18 Pomówienie W. C. (1) we wiadomości elektronicznej oraz za pośrednictwem środków masowego komunikowania tj. portalu (...) takie postępowanie, które mogłoby narazić go na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji członka zarządu spółek: (...) sp. z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) sp z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) z siedzibą w L. (KRS: (...)) oraz komplementariusza spółki: (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. (nr KRS: (...)). wydruk wiadomości oskarżonego A. V. 19 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 1.1.2 zeznania oskarżyciela prywatnego Zeznania oskarżyciela prywatnego odnośnie okoliczności z pkt. 1, w jakich opisał on swoją rolę, pełnioną funkcję w branży nie budzi wątpliwości w kontekście pozostałego materiału dowodowego, uzupełniając się w tym zakresie z nieosobowymi źródłami dowodowymi. Fakt z pkt 1 dotyczący wzajemnej współpracy między oskarżonym, a oskarżycielem prywatnym, jak i zamieszczenia przedmiotowych treści przez A. V. w zestawieniu z dowodami materialnymi jest bezsporny. W tym zakresie zeznania oskarżyciela prywatnego są wiarygodne. Samo jednak negatywne odebranie przez oskarżyciela prywatnego danych treści jako krytykę jego postępowania czy pejoratywną ocenę jego właściwości nie jest wystarczające do przypisania odpowiedzialności z art. 212 kk. Zasadnicze znaczenie miała tutaj ocena zachowania oskarżonego przez pryzmat znamion zarzucanego jej czynu, które w ocenie Sądu nie zostało popełnione, o czym szerzej Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia. 1.1.1 1.1.2 wyjaśnienia oskarżonego Brak podstaw do kwestionowania. W pełni wiarygodne, rzeczowe i spójne. W sposób szczegółowy przedstawiające okoliczności relacji z oskarżycielem prywatnym oraz powodów umieszczenia przedmiotowych treści, potwierdzające ich sporządzenie. 1.1.1 1.1.2 wydruk maili oskarżonego A. V., Przedmiotowe dokumenty w sposób obiektywny potwierdzają niekwestionowane w niniejszej sprawie okoliczności w zakresie umieszczenia przez oskarżonego przedmiotowych treści, w pełni korelując z wyjaśnieniami oskarżonego jak i zeznaniami oskarżyciela prywatnego. wydruk wiadomości oskarżonego A. V. 1.1.1 1.1.2 rozwiązanie kontraktu menadżerskiego z dnia 29.06.2021 r. Brak podstaw do kwestionowania dokumentu. 1.1.1 1.1.2 zawiadomienie z dnia 16 września 2021 r. o przyjęciu W. C. (1) w poczet członków (...) Brak podstaw do kwestionowania dokumentu. 1.1.1 1.1.2 zawiadomienie z dnia 9 września 2021 r. o przyjęciu W. C. (1) w poczet członków (...) Brak podstaw do kwestionowania dokumentu. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☒ 3.5. Uniewinnienie I A. V. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Na podstawie art. 212 § 1 kk ten kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie lub karze ograniczenia wolności. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt V KK 278/17 (Legalis 1695951), ocena charakteru wypowiedzi jako wypełniającej znamiona przestępstwa zniewagi lub zniesławienia, może być dokonana wyłącznie w drodze dokładnej analizy treści tej wypowiedzi. Nie tylko dosłowna treść wypowiedzi wpływa na jej ocenę karno-prawną, ale w równym stopniu znaczenie mają okoliczności i miejsce jej sformułowania, jak również wcześniejsze zachowanie pokrzywdzonego tą wypowiedzią oraz treść i sposób wyrażenia przez niego określonych opinii. Nie jest przy tym możliwe ustalenie z góry, jaki konkretnie rodzaj wypowiedzi może zostać zakwalifikowany, jako wypowiedź zniesławiająca lub znieważająca. Oceny takiej musi dokonać każdorazowo sąd orzekający w sprawie - przy uwzględnieniu specyficznych i wyjątkowych okoliczności faktycznych występujących w realiach takiej sprawy. Natomiast w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III KK 477/16 (Legalis 1617884) wskazano, że przedmiotem ochrony przepisu art. 212 § 1 kk jest cześć i godność osoby pomawianej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Z drugiej strony niewątpliwą jest konieczność ochrony takich wartości, jak swoboda wypowiedzi, wolność wyrażania opinii czy też realizacja prawa do sądu poprzez podnoszenie w pismach procesowych określonych argumentów, w tym dotyczących sposobu postępowania innej osoby, czy jej właściwości. Powyższe prawa i wolności nie są jednak nieograniczone, co oznacza, że niedopuszczalne jest przekraczanie pewnych granic, zwłaszcza w zakresie ochrony czci i godności innych osób oraz poszanowania ich praw. Pozaustawowy kontratyp prawa do dozwolonej krytyki odnosi się wyłącznie do takich sytuacji, w których krytyka ta jest konieczna, tj. dla obrony uzasadnionego interesu konieczne jest naruszenie dobrego imienia innej osoby lub podmiotu zbiorowego. Wykroczenie poza ramy konieczności skutkuje odpowiedzialnością za zniesławienie. Z kolei realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 kk nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje i powodujących wyrażanie ocen zachowania. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa. Odmienne zapatrywanie na tę kwestię paraliżowałoby przecież funkcjonowanie instytucji publicznych i prywatnych, uniemożliwiając skuteczne kierowanie zespołami ludzi, swobodne wyrażanie krytyki, składanie skarg, inicjowanie i prowadzenie postępowań kontrolnych (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt V KK 215/19 (LEX nr 3216831). Zgodnie z art. 212 § 2 kk jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w art. 212 § 1 kk za pomocą środków masowego komunikowania się podlega karze grzywny, ograniczenia wolności lub karze pozbawienia wolności do roku. W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że oskarżyciel prywatny zarządzał szeregiem spółek branży (...), jak również w przemyśle związanym z produkcją (...). W jednej z nich – (...) oskarżony pełnił funkcję dyrektora zarządzającego na mocy umowy menadżerskiej, która została rozwiązana przez oskarżyciela bez zachowania okresu wypowiedzenia. Wskutek takiej decyzji W. C. (1), nie akceptując takiej formy zakończenia współpracy A. V. wyraził swoją opinię, oceniając działania oskarżyciela przesłał drogą mailową wiadomość do współpracowników oskarżonego. Wiadomość z dnia 27 lipca 2021 roku została wysłana do oskarżyciela prywatnego oraz do D. N. (dyrektor ds. inwestycji w spółce (...)) oraz M. L. (ówczesnego pełnomocnika oskarżonego), zaś wiadomość z dnia 3 sierpnia 2021 roku do W. C. (1) i D. N. oraz pełnomocników oskarżonego - P. L. (radcy prawnego, (...)), T. P., K. R. (radców prawnych, doradców podatkowych,(...)),– nie sposób uznać by wysłanie tej wiadomości do tak ukształtowanego kręgu osób mogło poniżyć oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Nadto, oskarżony w dniu 27 października 2021 roku zamieścił publiczny wpis na portalu internetowym, informujący o przyczynach swojej rezygnacji z członka w (...), wskazując jako główny powód przyjęcie w poczet jej członków osoby oskarżyciela prywatnego. W ocenie Sądu publikacja ta zwiera subiektywne odczucia oskarżonego i stanowi uzasadnienie podjętej przez niego decyzji. W ocenie Sądu klasyfikacja słów oskarżonego zarówno z wiadomości e-mail, jak i z powyższej publikacji na portalu społecznościowym jako zniesławienia stanowi daleko idącą nadinterpretację użytych tam słów przez oskarżyciela prywatnego. Zdaniem Sądu oskarżony działał w ramach przysługującej mu wolności wypowiedzi, wyrażenia swoich poglądów, która nie przekraczała granic wyznaczonych przez prawo i zasady współżycia społecznego. Wypowiedzi oskarżonego, w których oskarżyciel upatruje penalizowanych treści, sformułowane zostały w sposób wyważony i zgodny z rzeczywistością. Wpis oskarżonego był wyważony, posiadał jedynie charakter ocenny. Kwestionowana wypowiedź nie była z obiektywnego punktu widzenia ani obraźliwa, ośmieszająca, naruszająca godność osobistą oskarżyciela prywatnego w świetle przyjętych norm społeczno-obyczajowych, ani też zdolna do wywołania możliwości poniżenia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej lub narażenia na utratę zaufania potrzebnego mu do wykonywania zawodu. Okoliczność, że W. C. (1) w subiektywnym odczuciu odebrał niepochlebną recenzję oskarżonego jako zniesławiające nie jest okolicznością, która przemawia i uzasadnia wypełnienie znamion wskazanych przepisów. Sąd zważył, że z kontekstu słów oskarżonego wynika, że wypowiedź stanowiła niejako reakcję na działalność oskarżyciela jako taką. Nie stanowiła wyrażenia samoistnego zawierającego nieuzasadniony atak na osobę oskarżyciela prywatnego. Wskazać należy, że W. C. (2) prowadził szereg spółek, inwestując w kolejne przedsięwzięcia (...). Wśród osób, która miała pomóc oskarżycielowi w uzyskaniu finansowania nowych projektów był oskarżony, który zainteresował oskarżyciela zakupem majątku upadłego przedsiębiorstwa. W tym celu współpracował z syndykiem masy (...). Po czym w utworzonej we wskazanym celu spółce (...) objął funkcję dyrektora zarządzającego. Współpraca ta zakończyła się na mocy decyzji W. C. (1), co w ocenie oskarżonego było krzywdzące a oskarżyciel miał kierować się jedynie interesem własnym i ekonomicznym. Wypowiedzenie umowy menadżerskiej nie tylko pozbawiło oskarżonego środków do życia, ale też uniemożliwiło opcję zakupu udziałów. Nie ulega wątpliwości, że kwestia działalności oskarżyciela była doniosła społecznie, skoro dotyczyła spółki pozostającej w zainteresowaniu nie tylko udziałowców spółki, ale również innych powiązanych z nim podmiotów, jak również jej dotychczasowych, jak i potencjalnych inwestorów, czyli bez wątpienia szerokiego kręgu osób. Tym samym z faktu komentowania samej działalności w branży (...) trudno czynić zarzut z punktu widzenia społecznego interesu. Przedmiot recenzji tj. umieszczenie krytycznej wypowiedzi nie sposób uznać za zniesławiającą. W kontekście funkcji jaką sprawował oskarżyciel prywatny, wypowiedzi, które pojawiły się w Internecie w związku z pełnioną przez niego funkcją mieściły się w ramach debaty publicznej w sprawie doniosłej społecznie i stanowi jedynie subiektywne uzasadnienie decyzji oskarżonego o rezygnacji z funkcji członka w (...). Odnośnie natomiast wysłanych wiadomości e-mail to zdaniem Sądu wypowiedzi oskarżonego stanowiły niejako przejaw wyrażenia własnego toku rozumowania wobec wątpliwości do co zasadności i nieporozumienia w kwestii wzajemnie obowiązującej między stronami umowy, ale także funkcjonującego rynku (...) a jego celem było spowodowanie reakcji zmierzającej do wyjaśnienia pojawiających się u niego w tym zakresie wątpliwości. Użyte przez niego sformułowania należy uznać za charakterystyczne dla tego typu działań i nie przekraczają społecznie akceptowalnych norm. Tym samym niemożliwym jest również uniknięcie pewnych sformułowań, właściwych dla danej sytuacji. Nadto, należy mieć na uwadze krąg osób do jakich zostały wysłane przedmiotowe wiadomości e-mail. Wszystkie twierdzenia oskarżonego, zarówno te w wiadomościach jak i opublikowane w Internecie są jedynie wyrazem subiektywnej oceny zaistniałych okoliczności. Zrozumiałe, że niepochlebne recenzje są dla oskarżyciela niewygodne, jednak nie oznacza to, że naruszają porządek prawny. Gdyby przyjąć takie rozumowanie, to zniesławieniem byłaby każda czynność, w tym korespondencja, wpis, komunikat czy zawiadomienie, podjęta przez inną osobę lub podmiot, która byłaby dla nich niekorzystna czy zbędna, stając się narzędziem nacisku na osoby lub podmioty, które mają odmienne interesy czy poglądy i chcą ich bronić. W ocenie Sądu rozumowanie to jest błędne i nie może zasługiwać na ochronę prawną. Wobec powyższego Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzucanych mu czynów. 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Zastosowano art. 632 pkt 1 kpk oraz art. 13 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 152 z późn. zm.). 7. Podpis
V_K_824.22_wyrok_zanonimizowany.pdf	Sygn. akt V K 824/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2024 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Magdalena Szyluk Protokolant:K. G./ D. P. po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 26 marca 2024 roku, 27 czerwca 2024 roku. 10 października 2024 roku, sprawy A. V., ur. (...) w K. PESEL: (...) oskarżonego o to, że: 1. Działając umyślnie w krótkim odstępie czasu z góry powziętym zamiarem: • w dniu 27 lipca 2012 r. kierując wiadomość elektroniczną (email) z adresu (...) na adres mail: W. C. (...), D. N. oraz M. L. określając czynności W. C. m.in. słowami: „ w nawizaniu do Pana prób pozbawienia mnie majątku i praw wielkiej wartości, w załączeniu poniżej przekazujemy Panu zawartą umowę z dnia 17 grudnia 2020 roku”, „Działania Pana są i będą traktowane jako celowe i zamierzone od tejże daty, w tym przypadku jako działanie na wielką szkodę Spółki – (...) przedsiębiorstwa, w której mam bezwzględne prawo do funkcji Prezesa Zarządu spółki oraz ustalonego niniejszą umową wynagrodzenia miesięcznego a także 30 % udziałów zgodnie z &7 w związku z &5 oraz &6”, „Działania wyżej opisane wyczerpują znamiona istnienia obecnie od ponad trzech miesięcy zorganizowanej grupy przestępczej celem wyłudzenia praw majątkowych oraz pracowniczych na wielką skalę wobec Menadżera i Spółki, postanowień zawartej umowy oraz Spółki, będącej we wspólnym z M. zarządzie majątkowym Spółki w związku z &8 pkt 8.2”; • w dniu 3 sierpnia 2021r. kierując wiadomość elektroniczną (email) z adresu (...) na adres mail: W. C. (...), D. N., P. L., T. P., K. R. określając czynności W. C. m.in. słowami: „ zlecenie kradzieży w dniu dzisiejszym auta z parkingu pod fałszywym pretekstem prawnym – na naszym firmowym w E. przy ul. (...) będocego w mojej wyłącznej dyspozycji – jest przekroczeniem wszelkich barier prawnych”, pomówił W. C. o takie postępowanie, które mogłoby narazić go na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji członka zarządu spółek: (...) sp. z o.o. z siedzibą w L. (KRS: (...)), (...) sp z o.o. z siedzibą w L. ((...): (...)), (...) z siedzibą w L. (...) (...)) oraz komplementariusza spółki: (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. (nr(...): (...)), tj. o czyn z art. 212 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; 2. W dniu 27 października 2021r. za pomocą środka maskowej komunikacji tj. portalu społecznościowego (...) zamieszczając na profilu będącego w jego dyspozycji i oznaczonego A. V. wpis zawierający m.in. słowa : „Niniejszym informuję o mojej rezygnacji z członkostwa w (...) z dniem 27 października 2021 roku. Powodem głównym tej decyzji jest przyjęcie do swojego grona na członka wspierającego firmę (...) sp. z o.o. z L., będącej częścią firm (...), osoby kompletnie niewiarygodnej i która to w sposób niezgodny z jakimikolwiek zasadami etycznymi i biznesowymi z rażącym naruszeniem prawa polskiego przejęła znaczący majątek osób prywatnych. Decyzja jest dla mnie przykra i jedyna możliwa wobec jednoczesnego obniżenia standardów etycznych w (...) (...), kierowanej przez Prezesa Z. G. z Grupy (...) SA i (...) I. A. S..” pomówił umyślnie W. C. o takie postępowanie, które mogłoby poniżyć go w opinii publicznej i mogły naraziły na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji w organach spółek: (...) sp. z o.o. z siedzibą w L. ((...): (...)), (...) z siedzibą w L. ((...): (...)) oraz organu spółki: (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. (nr (...): (...)), tj. o czyn z art. 212 § 2 kk; orzeka: I. uniewinnia A. V. od zarzucanych mu w punktach 1 i 2 czynów; II. na podstawie art. 632 pkt. 1 kpk koszty sądowe w niniejszej sprawie w całości ponosi oskarżyciel prywatny.
V_K_1449.22_uzasadnienie_zanonimizowane.pdf	UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VK1449/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. H. S. (1) na blogu internetowym prowadzonym na stronie (...) umieściła w dniu 22 lipca 2019 roku tekst pt. „ (...) ” oraz w dniu 5 września 2019 roku tekst pt. „ (...)”, w których pomówiła J. B. (1), rozgłaszając za pomocą środków masowego komunikowania nieprawdziwe zarzuty, jakoby J. B. (1) będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. (1) milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. (1) finalizowane w taki sposób, aby prowizję kasowała firma (...), że szkodził reputacji polskiej hodowli (...) do tego stopnia, że powinny się nim zainteresować służby specjalne, że przez 3 ostatnie lata trollował razem z A. S. (1)(...), że dokonał patologicznej, niekorzystnej transakcji, jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) przez trzy lata blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...), to jest o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanej przez niego funkcji (...) oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pod nazwą (...), tj. o czyn z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Zeznania J. B. (1) 174v-177 Zeznania A. S. (1) 177-179 J. B. (1) jest znanym i powszechnie cenionym w Polsce i na świecie ekspertem w zakresie hodowli (...). Jest również członkiem zarządu (...). Od 1977r pracował w (...), gdzie od 1997r. pełnił funkcję (...). W 2016 r. ówczesny prezes (...)) podległy ówczesnemu (...) K. J. odwołał J. B. (1) z funkcji (...). W tym samym czasie odwołany został również (...) w J. M. T.. Zeznania J. L. 190-191 J. B. (1) prowadził również działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w m. M., w woj. (...). Przedmiotem w/w działalności było m.in doradztwo hodowlane i pośrednictwo w handlu (...). informacja z CEiD 188-188v H. S. (1) była osobą znaną J. B. (1) od wielu lat. Była ona sympatykiem (...). Za czasów gdy J. B. był (...) w M. przyjeżdżała do (...). J. B. spotykał ją na (...). H. S. przyjeżdżała do (...) jako sympatyk (...), a później przez jakiś czas prowadziła (...), która została nabyta przez prywatnego właściciela. Zeznania J. B. (1) 174v-177 Zeznania J. B. (1) 174v-177 A. S. (1) od 1995r. do 2016r. była głównym specjalistą ds. hodowli (...) w (...), która sprawowała funkcje właścicielskie wobec m.in (...). Do jej obowiązków należał nadzór merytoryczny, hodowlany nad spółkami, (...) A. S. (1) znała H. S. (1) od 1998r., kiedy jako przedstawiciel prywatnego przedsiębiorcy i zgłosiła się ona do (...) z chęcią zakupu prywatyzowanej wtedy (...). Z ramienia właściciela, czyli (...) A. S. uczestniczyła w procesie prywatyzacyjnym, pojechała wtedy z p. S. do K. pokazać (...). Później wymienione spotkały się kilkukrotnie na imprezach, różnych okazjach, były to okazje wyłącznie zawodowe. Zeznania A. S. (1) 177-179 zeznania J. B. 174v-177 Po pewnym czasie od odwołania J. B. (1) na funkcję (...) w M. powołany został M. G., zaś H. S. (1) objęła (...) stanowisko dyrektora d.s. hodowli . H. S. (1) kierowała następnie (...) w B., a potem została powołana na stanowisko (...) w J. P., z którego po proteście pracowników (...) została odwołana w marcu 2023r. fakty notoryjne wydruki z bloga 10-19 zeznania J. B. 174v-177 W dniu 22 lipca 2019 roku na blogu internetowym prowadzonym na stronie (...) H. S. (1) zamieściła tekst pt. „ (...)” zaś w dniu 5 września 2019 roku tekst pt. „(...)”. W tekstach tych zawarła pod adresem stwierdzenia, że J. B. (1) będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. (1) milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. (1) finalizowane w taki sposób, aby prowizję kasowała firma (...), że szkodził reputacji polskiej hodowli (...) do tego stopnia, że powinny się nim zainteresować służby specjalne, że przez 3 ostatnie lata trollował razem z A. S. (1)(...), że dokonał patologicznej, niekorzystnej transakcji, jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) przez trzy lata blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...). H. S. (1) napisała : " jak to możliwe, by (...) B. i T., zarabiający po ok. 300 tys. zł rocznie, pozwalali zarobić koleżance A. S. (która sama zarabiała jako (...) dużo mniej niż (...)) miliony złotych rocznie? Rozważano nieraz, w bardzo różnym gronie, czy, kto i z kim się dzielił?" " Tymczasem wokół (...) powstała istna pajęczyna klientów i opłacanych współpracowników, zwana w środowisku hodowców “kółkiem różańcowym”. Kółko to zazdrośnie strzegło swoich finansowych tajemnic. Większe transakcje były “dopinane” wcześniej przez (...) — w czym nie ma wprawdzie nic nagannego, ale transakcje te finalizowano w taki sposób, że prowizję kasował (...). A to już bywało zastanawiające”. „Mechanizm ten ujawniła najbardziej patologiczna spośród transakcji, (nadal będąca w trakcie prześwietlania), a mianowicie sprzedaż (...) podczas (...). A było to tak: J. B. uzgodnił z klientem zeznania A. S. (1) 177-179 zainteresowanym dzierżawą (...), że warunkiem dzierżawy (...) będzie zakup (...) za określoną sumę. Jak się okazało, suma ta wyniosła 440 tys. euro. Całkiem kreatywny pomysł, tyle że klient, dzierżawiący (...) przez rok, otrzymał prawo do pobrania od niej dwóch embrionów, za co już M. (wg umowy) nie dostał ani grosza. To nie koniec, gdyż (...), wystawiana na płatnych pokazach przez dzierżawcę, zarobiła tym sposobem ogromne kwoty, co przecież było łatwe do przewidzenia. Czyżby oddający (...) w dzierżawę, doświadczony w branży, (...) B., podczas negocjacji tych przychodów nie przewidział? W rezultacie owej transakcji, (...) wygrała (w okresie dzierżawy) nagrody finansowe w wysokości - bagatela! - ponad 300 tys. euro. Pobrane od niej embriony miały w tamtym czasie szacunkową wartość co najmniej 150 tys. każdy (to daje kolejne 300 tys. euro). Podsumowując: klient, z tytułu współpracy z M., otrzymał 600 tys. euro plus (...). Zapłacił zaś 440 tys. Ta suma, jakoby wylicytowana (...) (co wzbudziło niemałą sensację, bo rzeczywista wartość (...) wynosiła ok. 100 tys. euro, znacząco napompowała wynik (...). Dodatkowo, (...) skasował i 12% prowizji - 52800 euro, obniżając w ten sposób przychód M. z całości ; omawianej transakcji. Czysty zysk! Tylko czy aby na pewno dla M.? Trudno także nie zauważyć, że (...) tylko jeden klient miał świadomość, że zakup (...) wiąże się z dodatkowymi, hojnymi świadczeniami. Inni klienci, licytujący w dobrej wierze, mają prawo czuć się wyprowadzeni w pole”. "Tymczasem (...) A. podjął znakomitą decyzję, by służby specjalne obserwowały tegoroczną (...). Moim zdaniem, nie będą miały wiele do roboty. Wystarczy, jak przypilnują (...) doradców: A. S. i J. B.. Nikt bowiem tak jak ta dwójka nie dysponuje równie wielkim doświadczeniem, by skutecznie zaszkodzić reputacji polskiej hodowli i namieszać (...)". „Jak widzieliśmy, (...) przebiegł dość sprawnie, (...) się udała i - mimo że nie było tzw. atmosfery i nikt nie był do końca usatysfakcjonowany - jest to oczekiwany od dawna przełom. A stało się tak między innymi dlatego, że po raz pierwszy od trzech lat nie było trollowania (...) przez A. S. i J. B.”. „Dziś wiele się mówi o „farmach trolli” - czy przypadkiem „farma” taka (nawet jeśli liczyła sobie zaledwie kilka trolli) nie funkcjonowała aby nadzwyczaj sprawnie do czasu wejścia A. S. i J. B. do rady (...)? Czyli de facto aż do przejęcia kontroli nad M. i (...)? Rzecz to warta zastanowienia. A dlaczego tak ważne było odzyskanie kontroli nad M.? Bo tak naprawdę J. to tylko kłopoty i (...) bomba, której lont łatwo zapalić, a z M. można jeszcze coś po cichu uszczknąć”. Tymczasem A. S. i J. B., wykorzystując swoją pozycję sędziów i członków władz (...), byli w stanie przez trzy lata blokować przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcać klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestować za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...). Czy można sobie wyobrazić sytuację, w której były (...), odpowiedzialny np. za produkcję polskich czołgów, wraz z byłym (...) spółki je produkującej, jedzie do kraju nabywcy i opowiada tam o tego czołgu wadach? Czy nie kwalifikowałoby się to aby pod zarzut zdrady państwa polskiego? Na nasze szczęście (...) to nie czołgi, a w armii też już nie służą, ale - jak to się mówi - „niesmak pozostał”. H. S. (1) nie była dotychczas karana karta karna 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. H. S. (1) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak takich faktów 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu zeznania J. B. (1) Zeznania sąd uznał za wiarygodne, tym bardziej, że znajdowały one potwierdzenie w zeznaniach A. S. i J. L., jak również w powszechnie dostępnych i potwierdzonych informacjach dot. działań podejmowanych wobec J. B. jako (...). W ocenie sądu J. B., który zaprzeczył wszystkim twierdzeniom osk. H. S. zeznawał w sposób logiczny, konsekwentny i spójny. Jego depozycje nie zostały w żaden sposób zakwestionowane, zaś oskarżona w toku procesu nie widziała potrzeby aby przedstawić znane jej okoliczności, które potwierdzałyby jej wersję zdarzeń (art. 213 kk). Zwraca również uwagę fakt, że jak podał sam J. B. nie pozostawał on w żadnym konflikcie z H. S. ( oczywiście poza niniejszą sprawą), zatem w ocenie sądu nie miał powodów aby składać fałszywe zeznania. Zeznania A. S. (1) W ocenie sądu świadek A. S. złożyła zeznania spójne, konsekwentne i szczere. Świadek opisała swoją funkcję w (...) i jej uprawnienia nadzorcze wobec (...). Przedstawiła również jak postrzegany w środowisku hodowców (...) był J. B. i jak funkcjonowała (...) gdy był (...). Świadek opisała również okoliczności dot. sprzedaży (...) oraz zasady współpracy z firmą (...). W ocenie sądu brak jest jakichkolwiek powodów aby kwestionować zeznania świadka. zeznania J. L. Świadek jako (...) nie był bezpośrednio zaangażowany w niniejszą sprawę i złożył zeznania w których wskazał, że nie są mu znane przypadki aby J. B. wpływał np. na sędziów aby nie przyjeżdżali do Polski sędziować (...). Według relacji świadka to sami sędziowie solidaryzując się z J. B. po jego odwołaniu wyrażali zamiar nieprzyjeżdżania do Polski W ocenie sadu zeznania świadka są logiczne, spójne i brak jest podstaw do ich kwestionowania. Informacja z CEiD dokument niekwestionowany, wiarygodny 1.1.1 wydruki z bloga treść wpisów zamieszczonych na blogu nie budzi wątpliwości ani co do rzeczywistej zawartości jak tego, że ich autorem była H. S. karta karna dokument wystawiony przez uprawniony organ w zakresie jego kompetencji. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I. H. S. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżona stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 212 § 1 w zw. z § 2 kk. Przepis ten stanowi : kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. W paragrafie 2 przewidziano typ kwalifikowany w sytuacji gdy sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania. Wówczas podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. W art. 213 § 1 i 2 przewidziano wyłączenie odpowiedzialności za pomówienie w sytuacji gdy: • zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy ( dotyczy wyłącznie art. 212 §1 kk) • zarzut podnoszony lub rozgłaszany publicznie jest prawdziwy i dotyczy on postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub służący obronie społecznie uzasadnionego interesu. Przedmiotem ochrony przepisu art. 212 § 1 KK jest cześć i godność osoby pomawianej o postępowanie lub właściwości, które są sprzeczne z prawem, z zasadami etyki, w tym etyki zawodowej, oraz np. o brak kompetencji lub zdolności do wykonywania danego zawodu. Wartość w postaci omówionego przedmiotu ochrony pozostawać oczywiście powinna w równowadze z koniecznością ochrony innych wartości, to jest prawa do swobody wypowiedzi, prawa do krytyki. Prawo do "krytyki" nie może być utożsamiane z prawem do "zniesławiania". Tak bowiem, jak każdy człowiek ma prawo do wolności wyrażania opinii, tak również każdy człowiek ma prawo do poszanowania swojego życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego, a prawo do wolności wyrażania opinii zasadnie może podlegać ograniczeniom ze względu m.in. na ochronę dobrego imienia i praw innych osób (wyr. SN z 17.3.2015 r., V KK 301/14, KZS 2015, Nr 6, poz. 15). Przez pomawianie rozumie się przypisywanie, zarzucanie, posądzanie lub oskarżanie innej osoby o określone postępowanie lub właściwości, które zawierają negatywną oceną mającą jednak w konsekwencji prowadzić do poniżenia pomawianego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Treścią pomówienia będą zazwyczaj rozgłaszane informacje nieprawdziwe, należy jednak zauważyć, że karalne pomówienie może także, w określonych warunkach, dotyczyć informacji prawdziwych (art. 213). Ponadto pomówienie może polegać zarówno na twierdzeniu określonej okoliczności, jak i na przeinaczeniu okoliczności prawdziwej (wyr. SN z 12.9.1938 r., 3 K 3152/37, Zb.Orz. 1939, poz. 29). Art. 212 kk nie ogranicza formy pomówienia, zakładając, że możliwe jest ono w jakiejkolwiek postaci. Istotą pomówienia jest co najmniej potencjalna zdolność do poniżenia pokrzywdzonego w opinii publicznej lub narażenia na utratę zaufania. Pomówienie jest więc przestępstwem formalnym z abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo, dla dokonania którego nie jest wymagany skutek w postaci rzeczywistego poniżenia lub utraty zaufania przez pokrzywdzonego, ale odpowiedzialność karna uzależniona jest od możliwości wystąpienia szkody moralnej po stronie osoby pokrzywdzonej w postaci możliwości poniżenia lub narażenia na utratę zaufania (post. SN z 14.10.2010 r., II KK 105/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 1963). Do popełnienia przestępstwa z art. 212 kk konieczne jest jedynie to, aby zawarte w pomówieniu informacje były obiektywnie zdatne do wywołania wskazanego skutku i nie jest ważne, czy zostały uznane za prawdziwe (post. SN z 9.10.2001 r., IV KKN 78/97). Narażenie na poniżenie pokrzywdzonego w opinii publicznej zachodzi w sytuacji, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo pogorszenia w odbiorze społecznym ukształtowanej co do niego opinii. Poniżenie oznacza bowiem zawsze pomniejszenie lub uszczuplenie wartości innej osoby, jej upokorzenie lub zhańbienie (odebranie dobrego imienia).Natomiast narażenie pokrzywdzonego na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności musi być oceniane w kontekście wymagań i oczekiwań związanych z zajmowanym przez pokrzywdzonego stanowiskiem, wykonywanym zawodem lub prowadzoną działalnością. Istotą utraty zaufania jest pomniejszenie, uszczuplenie wiarygodności (kredytu zaufania) pokrzywdzonego i może dotyczyć zarówno stawianych mu wymagań etycznych (moralnych), jak i kompetencji zawodowych lub faktycznych umożliwiających mu wykonywanie określonej działalności. Ustawodawca w art. 212 § 2 kk wprowadził kwalifikowany typ przestępstwa zniesławienia polegający na dopuszczeniu się tego czynu za pomocą środków masowego komunikowania. Środkami masowego komunikowania będą te wszystkie środki, których działanie sprowadza się do masowego przekazywania rozmaitych treści. Czyli do środków tych wypadnie zaliczyć nie tylko prasę drukowaną, przekaz radiowy i telewizyjny, lecz także książkę, plakat, film oraz przekaz przy pomocy Internetu (post. SN z 7.5.2008 r., III KK 234/07, Biul. PK 2008, Nr 10, poz. 33). Od strony podmiotowej przestępstwo zniesławienia zarówno w typie podstawowym, jak i kwalifikowanym może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi zatem chcieć pomówić pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego słowa mogą mieć charakter pomawiający, na to się godzić. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy w ocenie sądu niewątpliwie posiada cechy zniesławienia działanie oskarżonej H. S. polegające na wskazywaniu, że J. B. (1) będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. (1) milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. (1) finalizowane w taki sposób, aby prowizję kasowała firma (...), że szkodził reputacji polskiej hodowli (...) do tego stopnia, że powinny się nim zainteresować służby specjalne, że przez 3 ostatnie lata trollował razem z A. S. (1) (...), że dokonał patologicznej, niekorzystnej transakcji, jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) przez trzy lata blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu(...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...). Żadna z powyższych kwestii rozgłaszanych przez H. S. za pomocą środków masowego komunikowania nie znalazła potwierdzenia. Zaprzeczyli jej przesłuchani w sprawie świadkowie. Również oskarżona nie opisała na podstawie jakich informacji oparła swoje twierdzenia, nie podała żadnych szczegółowych okoliczności w jakich miałoby dojść do przytaczanych przez nią nieprawidłowych zachowań J. B.. A. S. (1) zeznała, że uzyskiwała wynagrodzenie z racji pracy w (...) i J. B. nie stwarzał jej sposobności do zarabiania milionów złotych rocznie. Powyższemu zaprzeczył również sam J. B., a sąd nie znalazł powodów aby odmówić wiary jego twierdzeniom tym bardziej, że oskarżona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Oskarżona nie opisała w jaki sposób, za co, kiedy i gdzie J. B. miał stwarzać A. S. sposobność zarabiania milionów złotych rocznie. Stawiając publicznie tego rodzaju zarzuty niezbędne było posiadanie sprawdzonych i wiarygodnych informacji o szczegółach tego rodzaju bezprawnej działalności, tymczasem oskarżona ograniczyła się jedynie do gołosłownych twierdzeń. Zauważyć również należy, że gdyby oskarżona rzeczywiście dysponowała wiedzą o stwarzaniu przez J. B. - jako (...) sposobności do zarabiania milionów złotych rocznie przez (...) to pełniąc następnie funkcje (...) z pewnością wystosowałaby stosowne zawiadomienie o przestępstwie popełnionym zarówno przez J. B. jak i A. S.. Podobnie należy odnieść się do pozostałych kwestii, które przytaczała oskarżona. Firma (...), jak zgodnie wskazywali A. S. i J. B. organizowała (...) i ponosiła w związku z tym wszelkie koszty jej organizacji. Współpraca z firma (...) była korzystna bowiem - jak wskazał J. B. (...) otrzymywała prowizję za organizację (...) dopiero wtedy kiedy wpłynęły pieniądze za sprzedane (...). W sytuacji gdy sprzedaż (...) wystawionych, a np. nie sprzedanych (...) była organizowana w (...) firma (...) mogła partycypować w sprzedaży z racji tego, że brała udział w wypromowaniu (...), tj. wydawała filmy, reklamy w czasopismach fachowych. Wtedy firma uzyskiwała taką samą prowizję, tj. 12% od wartości sprzedaży. Powyższe potwierdziła w swoich zeznaniach A. S., zaś oskarżona H. S. nie przytoczyła żadnych okoliczności potwierdzających jakiekolwiek nieprawidłowości w rozliczeniach (...) kierowanej przez J. B. z firmą (...). Żaden spośród zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził słów osk. H. S., że J. B. szkodził reputacji polskiej hodowli (...) do tego stopnia, że powinny się nim zainteresować służby specjalne, że trollował razem z A. S. (1) (...), że zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...). Powyższe twierdzenia poza gołosłownymi twierdzeniami H. S. nie znalazły potwierdzenia w przeprowadzonych w sprawie dowodach. Również oskarżona nie pokusiła się aby dowody takie przedstawić. W ocenie sądu sytuacja wygląda wręcz odwrotnie niż to przedstawiła oskarżona bowiem J. B. jest powszechnie szanowanym w Polsce i na świecie autorytetem w zakresie hodowli (...), zaś prowadzona przez niego (...) w M. poza uzyskiwaniem dodatnich wyników finansowych odnosiła wiele sukcesów (...). Nie sposób również jako prawdziwe potraktować słowa oskarżonej, że J. B. dokonał patologicznej, niekorzystnej transakcji, jaką była sprzedaż (...) podczas (...). Oskarżona twierdziła, że J. B. obiecując klientowi wydzierżawienie (...) nakłonił go do zakupu (...), tzn. że warunkiem dzierżawy (...) był zakup (...). Tymczasem były to odrębne transakcje, których nikt nie kwestionował, a oskarżona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swoich tez. Poza J. B. również A. S. zaprzeczyła aby przy sprzedaży (...) doszło do jakichś nieprawidłowości. Oskarżona twierdziła również, że dzierżawiący (...) przez rok, otrzymał prawo do pobrania od niej dwóch embrionów, za co już M. (wg umowy) nie dostał ani grosza. W ocenie sądu logiczne i zasługujące na wiarę jest wytłumaczenie powyższej sytuacji przez J. B., że klient dzierżawiąc (...) pokazuje ją na najważniejszych pokazach z czym związane są spore koszty. Największym kosztem było ubezpieczenie. (...) minimalne ubezpieczenie wynosiło 1 mln lub 1,5 mln euro. Ponadto dzierżawiący (...) organizował wszelkiego rodzaju promocje (...) w prasie, filmach. Z reguły koszt promocji (...) wynosił 100 000 – 200 000 euro. W związku z czym podczas dzierżawy klient miał prawo do 1 lub 2 embrionów, które mógł w tym czasie pozyskać. Przy czym z uwagi na to, że mamy do czynienia z biologią, to się udawało lub nie udawało. Nieprawdziwe są również słowa oskarżonej, że J. B. wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) przez trzy lata blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski. Powyższemu zaprzeczył przesłuchany w sprawie (...) J. L.. Ponadto oskarżona nie przedstawiła żadnych konkretów kiedy , gdzie i jakich konkretnie sędziów J. B. odwodził czy też blokował w przyjazdach do Polski. Ze całokształtu twierdzeń osk. H. S. na temat J. B. wyłania się obraz tego drugiego jako osoby, która pełniąc funkcję (...) dopuszczała się nielegalnych działań, przekraczając swoje uprawnienia. Nie można w sposób inny zinterpretować słów oskarżonej o tym, że J. B. stwarzał A. S. , tj. (...) możliwość zarabiania milionów złotych. Takie działanie musiało być bezprawne i w takim kontekście opisała je oskarżona. Oskarżona przedstawiła również J. B. jako osobę niekompetentną w zakresie zarządzania (...) i hodowlą (...) oraz ich sprzedażą. Wskazywały na to słowa oskarżonej odnoszące się do sprzedaży (...), pobraniu zarodków przez dzierżawcę (...), zarabianiu przez firmę (...) na sprzedaży (...). Pozostałe twierdzenia oskarżonej ukazywały J. B. jako osobę szkodzącą polskiej hodowli (...). Tak należy zinterpretować słowa oskarżonej, że J. B. trollował (...), szkodził reputacji hodowli, blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...). Obraz osoby J. B. przedstawiony przez H. S. był jednoznacznie negatywny, z całą pewnością mógł on go poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska (...), członka - (...) jak również dla działalności, w tym gospodarczej polegającej na hodowli (...), doradztwie w zakresie ich hodowli , ich kupnie i sprzedaży. Z powyższych względów sąd uznał, że oskarżona zrealizowała znamiona zarzuconego jej czynu. Oskarżona była zawiadamiana o rozprawach i osobiście odbierała zawiadomienie jednak nie widziała potrzeby uczestnictwa w procesie. Oskarżona miała oczywiście prawo nie składać w sprawie wyjaśnień, jednak pozbawiła się przez to możliwości wykazania, że J. B. faktycznie dopuścił się zachowań, które opisała w swoich tekstach zamieszczonych w internecie (art. 213 kk). Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na oskarżonej bowiem tylko jej wiadomym było na czym oparła swoje twierdzenia dotyczące J. B. (1). Przypomnieć należy, że określony w art. 213 kk kontratyp dozwolonej krytyki obejmuje podnoszenie lub rozgłaszanie prawdziwych zarzutów uczynionych publicznie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut czyniony jest publicznie tylko wtedy, gdy ze względu na warunki miejsca i sposób wypowiedzenia dochodzi lub może dojść bezpośrednio do wiadomości nieograniczonej liczby osób (wyr. SN z 8.3.1934 r., 1 K 105/34, GS 1934, Nr 7–8, s. 621; wyr. SN z 19.5.1972 r., Rw 439/72, OSNKW 1972, Nr 9, poz. 146; wyr. SA w Krakowie z 4.12.2002 r., II AKa 327/02, Prok. i Pr. 2003, Nr 7–8, poz. 25). Stosownie do regulacji zawartej w art. 213 kk nigdy nie ulega wyłączeniu bezprawność zarzutów nieprawdziwych. Odpowiedzialności za takie zarzuty nie wyłącza także dobra wiara sprawcy, która może co najwyżej być oceniana w kategorii błędu (wyr. SN z 18.9.2003 r., III KK 151/02, OSNwSK 2003, Nr 1, poz. 1994). ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia Punkt z wyroku odnoszący się Przytoczyć okoliczności z wyroku do przypisanego czynu H. S. (1) I Sąd wymierzył oskarżonej karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze w 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie ; Powyższa kara jest w ocenie Sądu karą sprawiedliwą, adekwatną do okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonej czynu, do stopnia jego społecznej szkodliwości oraz do stopnia winy oskarżonej. Orzekając karę ograniczenia wolności w tym wymiarze Sąd miał również na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w ramach prewencji indywidualnej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej w społeczeństwie i cele prewencji generalnej, której zadaniem jest wyrobienie u sprawcy przekonania o nieuchronności kary. Wymierzając oskarżonej w/ w karę, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd miał na uwadze, że sytuacja majątkowa i osobista oskarżonej nie była znana, stąd niezasadne było orzekanie wobec niej kary grzywny. Za okoliczności obciążające Sąd uznał: działanie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim oraz wysoką społeczną szkodliwość czynu. Jako okoliczność łagodzącą sąd miał na uwadze niekaralność oskarżonej. W ocenie Sądu orzeczona kara ma przede wszystkim wymiar symboliczny i zmierza do nakłonienia oskarżonej do rozważnego wypowiadania się na forum publicznym. W przekonaniu Sądu orzeczona kara spełni rolę wychowawczą i zapobiegnie popełnianiu podobnych czynów przez oskarżoną w przyszłości. Orzeczona kara stanowić będzie także rodzaj moralnego zadośćuczynienia dla oskarżyciela prywatnego. II Sąd na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzekł od oskarżonej H. S. (1) nawiązkę na rzecz (...) a w wysokości 3000 zł. Sąd miał tu na uwadze, iż zniesławienie jest przestępstwem bezskutkowym - wystarczy, że jedynie potencjalnie może spowodować utratę zaufania do pokrzywdzonego. Jednakże takie, którego dopuściła się oskarżona, po pierwsze było dotkliwie i krzywdzące w powszechnym poczuciu sprawiedliwości, a po drugie pociągnęło za sobą realne dla pokrzywdzonego skutki. Konieczne jest zatem wyraźne uzmysłowienie oskarżonej, iż wyrządzenie przez nią krzywdy komukolwiek pociąga za sobą konieczność wynagrodzenia jej, nie zaś tylko uiszczenia czy odbycia kary. Orzeczona nawiązka zdaniem Sądu jest wystarczająca i będzie stanowić dla oskarżonej dodatkową ujemną i dotkliwą represję, a także wypełni poczucie sprawiedliwości w odbiorze społecznym, stanowiąc przeciwwagę do dokonanego bezprawia, a dodatkowo przyczyni się do rozwoju pomocy humanitarnej. III Sąd na podstawie art. 215 k.k. w zw. z art. 43 b k.k. orzekł wobec oskarżonej H. S. (1) środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie go przez okres 6 (sześciu) miesięcy od daty uprawomocnienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie Mając na uwadze charakter czynu popełnionego przez oskarżoną zasadnym było orzeczenie wobec niej środka karnego szczegółowo opisanego w art. 43b kk, a polegającego na podaniu wyroku do publicznej wiadomości. 6- miesięczny okres na który orzeczenie ma być udostępnione na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie pozwolić ma pokrzywdzonemu na realizację jego praw. IV Sąd na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk nałożył na oskarżoną H. S. (1) obowiązek pisemnego przeproszenia J. B. (1) poprzez wystosowanie do niego pisma o treści : Przepraszam pana J. B. (1) za fałszywe oskarżenia, że będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. (1) milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. (1) finalizowane w taki sposób aby prowizje kasowała firma (...), że szkodził polskiej reputacji (...) do tego stopnia, że powinny się tym zainteresować służby specjalne, ze trollował razem z A. S. (1) (...), że dokonał patologicznej i niekorzystnej transakcji jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz, że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania związane z polską hodowlą (...). Stwierdzenia pomawiające pana J. B. (1) były bezpodstawne. W ocenie sądu uwzględniając charakter, wagę i ilość zarzutów stawianych przez oskarżoną J. B. (1), które nie były prawdziwe zasadnym jest zobowiązania oskarżonej do przeproszenia pokrzywdzonego. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V. Sąd na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądził od oskarżonej H. S. (1) na rzecz oskarżyciela prywatnego J. B. (1) kwotę 300 (trzystu) zł tytułem zwrotu uiszczonych przez niego zryczałtowanych wydatków postępowania; VI. Sąd na podstawie art. 628 pkt 2 kpk zasądził od oskarżonej H. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 500 (pięćset) złotych oraz koszty sądowe w kwocie 20 (dwudziestu) złotych. W ocenie sądu oskarżona jest w stanie pokryć powyższe koszty , które są w niewielkiej wysokości. 7. Podpis
V_K_1449.22_wyrok_zanonimizowany.pdf	Sygn. akt V K 1449/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26.02.2024r. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Krysztofiuk Protokolant: Beata Kacprzuk w obecności oskarżyciela prywatnego J. B. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 30.01. i 26.02.2024r. sprawy: H. S. (S.) c. M. i B. zd. W., ur. (...) w S. oskarżonej o to, że: na blogu internetowym prowadzonym na stronie (...) umieściła w dniu 22 lipca 2019 roku tekst pt. „ (...)” oraz w dniu 5 września 2019 roku tekst pt. „ (...)”, w których pomówiła J. B., rozgłaszając za pomocą środków masowego komunikowania nieprawdziwe zarzuty, jakoby J. B. będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. finalizowane w taki sposób, aby prowizję kasowała firma (...), że szkodził reputacji polskiej hodowli (...) do tego stopnia, że powinny się nim zainteresować służby specjalne, że przez 3 ostatnie lata trollował razem z A. S. (...), że dokonał patologicznej, niekorzystnej transakcji, jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) przez trzy lata blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania Polski związane z hodowlą (...), to jest o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanej przez niego funkcji (...) oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pod nazwą (...), tj. o czyn z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. orzeka: I. Oskarżoną H. S. uznaje za winną zarzuconego jej czynu i za tak przypisany czyn na podstawie art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 kk skazuje oskarżoną, zaś na podstawie art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza jej karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze w 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie ; II. na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzeka od oskarżonej H. S. nawiązkę na rzecz (...) w wysokości 3000 zł (trzech tysięcy) złotych; III. na podstawie art. 215 k.k. w zw. z art. 43 b k.k. orzeka wobec oskarżonej H. S. środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie go przez okres 6 (sześciu) miesięcy od daty uprawomocnienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie; IV. na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk nadkłada na oskarżoną H. S. obowiązek pisemnego przeproszenia J. B. poprzez wystosowanie do niego pisma o treści : Przepraszam pana J. B. za fałszywe oskarżenia, że będąc (...) w M. stwarzał sposobność do zarabiania przez A. S. milionów złotych rocznie, że transakcje dotyczące sprzedaży (...) były m.in. przez J. B. finalizowane w taki sposób aby prowizje kasowała firma (...), że szkodził polskiej reputacji (...) do tego stopnia, że powinny się tym zainteresować służby specjalne, ze trollował razem z A. S. (...), że dokonał patologicznej i niekorzystnej transakcji jaką była sprzedaż (...) podczas (...) oraz, że wykorzystując swoją pozycję sędziego i członka władz (...) blokował przyjazdy sędziów na pokazy do Polski, zniechęcał klientów do zakupu (...) w Polsce oraz kontestował za granicą wszelkie działania związane z polską hodowlą (...). Stwierdzenia pomawiające pana J. B. były bezpodstawne. V. na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądza od oskarżonej H. S. na rzecz oskarżyciela prywatnego J. B. kwotę 300 (trzystu) zł tytułem zwrotu uiszczonych przez niego zryczałtowanych wydatków postępowania; VI. na podstawie art. 628 pkt 2 kpk zasądza od oskarżonej H. S. na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 500 (pięćset) złotych oraz koszty sądowe w kwocie 20 (dwudziestu) złotych;